...เรื่องของอาแปะ กะไอ้ตี๋

หลายท่านสงสัยว่าผู้เขียนหายไปไหน ทำไมไม่มาเขียนบันทึกตลกๆให้เพื่อนอ่านอีก... หรือหมดอารมณ์(ตลก)ไปแล้ว

นี่เลยต้องแวะมาบอกว่า...อารมณ์(ตลกน่ะ)มันยังมีอยู่มากมาย ไม่ต้องสงสัย เพียงแต่ไม่ค่อยได้จังหวะออกมาเล่า

วันนี้เลยออก(จาก)โรง(โลง)สักนิด... พอเป็นน้ำจิ้ม ไม่ใช่น้ำหมาก

.......

เรื่องเล่าบนโต๊ะอาหารกลางวันที่ทำงานก็ยังคงมีเหมือนๆเดิม ทุกๆวัน พอให้หลายๆคนได้เฉียดตายจากการสำลักเพราะหัวเราะ...นัยว่าเป็นการประเมินทีมฉุกเฉินว่าประสิทธิภาพพร้อมใช้อยู่หรือไม่นั่นเอง

วันนี้ก็เช่นกัน...

ว่าแต่เรื่องเล่านี้ไอ้เราก็จำไม่ได้ว่าจำมาเล่าไปรึยัง เพราะบางทีมุกตลกบนโต๊ะอาหารก็เป็นมุกเก่าๆ จากคนเดิมๆ...แล้วไอ้คนหัวเราะ(เสียงดัง)ก็เป็นคนเดิมๆอีกน่ะแหละ

แต่ก็ช่างเหอะ... หากเล่านานแล้วก็อยากเล่าอีกน่ะ

......

การอุ่นอาหารในมื้อกลางวันที่ที่ทำงานด้วยไมโครเวฟก็ทำกันจนเป็นนิสัย หลายคนชอบอุ่นจนร้อน ว่ากันจนควันขึ้น พอให้เพื่อนๆได้แซวว่า

“อุ่นจนร้อนน่ะ...อย่าเป่านะ”

เลยเป็นที่มาของเรื่องเล่าต่อว่า

อาแปะร้านอาหารบ่นด้วยความโมโหหลังจากเสริฟอาหารให้ลูกค้าหนุ่มว่า

“หืมม...ไอ้ตี๋นี่...วองซะและ

สั่งชาร้อง...เวลาจากินเสือกเป่า...

สั่งเส้นเล็กน้ำ...เสือกแดกแต่เส้นไม่แดกน้ำ...

แล้วมันจาสั่งชาร้องกับเส้นเล็กน้ำทำไมวะ...

ไอ้นี่...เดี๋ยวโดง...”

ฮาๆๆๆๆๆ