ศิลปะที่ถูกเมิน

ในฐานะครูศิลปะ ใคร่ขออนุญาตแสดงทัศนะต่อการสอนศิลปะเพิ่มเติมต่อจากบล๊อคแรก ถึงความเหลื่อมล้ำ ในการจัดการเรียนรู้ทั้ง 8 กลุ่มสาระ
ความรู้สึกของครูสายผู้สอน หรือผู้บริหารมีจำนวนไม่น้อยที่มองว่า สาระวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ ภาษาไทย ภาษาต่างประเทศ สำคัญกว่าสาระอื่นๆ
แต่ที่ถูกเมินแทบจะมองไม่เห็นคุณค่าเลย ดูเหมือนจะเป็นสาระศิลปะ หลายท่านมองศิลปะหรือใช้ศิลปะเป็นเพียง การแก้ปัญหาการสอน เช่น
บ่อยครั้งจะได้ยินครูผู้สอน หรือสอนแทน สั่งงานเด็กอย่างชินหูว่า ให้นักเรียนวาดภาพตามใจชอบ ทั้งๆที่ชั่วโมงนั้นไม่ใช่สาระศิลปะ
วาดแล้ว ก็แล้วไป ไม่มีการติดตามผล หรือประเมินผลงาน ซึ่งเป็นการวาดภาพที่ไร้ค่า ไร้ความหมาย ไม่มีคำติชมใดใด จากครู
สำหรับครู เป็นเพียง ใช้ศิลปะเป็นเครื่องมือในการเก็บเด็ก หรือเพียงเพื่อการทำงานอื่นของครู
แต่ในความรู้สึกเด็กแล้ว ความคาดหวังอยากให้ครูชื่นชมความสำเร็จของงาน ดังนั้นเด็กๆบางคน รู้สึกเศร้าใจและผิดหวัง
ซึ่งถ้ากระทำบ่อยๆครั้ง ก็จะไม่เป็นการดี เด็กจะชาชินและเบื่อ ในที่สุดก็จะเป็นการทำร้ายความรู้สึกที่ดีต่อการเรียนรูศิลปะของเด็กได้
ดังนั้นการจัดการเรียนรู้ เพื่อหวังให้หลักสูตรศิลปะเป็นเครื่องมือในการพัฒนา คุณลักษณะนิสัยเป็นไปตามวัตถุประสงค์ของหลักสูตรศิลปะนั้น ครูศิลปะจึงควรคำนึงถึง การจัดการเรียนรู้อย่างมีความหมาย รวมถึงผู้บริหารเอง ควรให้ความสำคัญกับการจัดครูเข้าสอนและสนับสนุนการจัดการเรียนรู้สาระศิลปะอย่างจริงจัง