ประเด็นคือ เขาเห็นทุกข์เป็นปัญหาของเามองทุกข์ด้วยปัญญา

ทำนิพพานให้แจ้ง-2

โสภณ เปียสนิท

...........................    

 

                              “ประเด็นคืออะไร” “ประเด็นคือ เขาเห็นทุกข์เป็นปัญหา ของเรามองทุกข์ด้วยปัญญา” “อย่างไรคือปัญหา อย่างไรคือปัญญา” “เห็นทุกข์แล้วฆ่าตัวตายหนีทุกข์พ้นหรือ” “พ้นซิ ชีวิตคือทุกข์ ฆ่าตัวตายแล้วก็หมดชีวิต หมดปัญหา” “ใครว่า” “ก็ข้าฯ ว่าอยู่นี่ไง เอ้ย เขาเชื่ออย่างนั้น” “ฆ่าตัวเองเป็นสุขหรือทุกข์” “ทุกข์ซิ น่าจะทุกข์เพราะมันเศร้า” “ตายด้วยใจเป็นทุกข์จะไปไหน” “แกหมายถึงหลังความตาย” “ใช่” “นรกนะซิ แต่แบบฝรั่งคงไม่คิดอย่างนี้” “ใช่ เขาคิดว่าทุกข์มันอยู่ที่ร่างกาย ฆ่าตัวตาย คือร่างกายนี้มันย่อยสลายหายไป แล้วคิดว่าหมดทุกข์ ถูกแล้วหรือ” “เออ...คือ”

                                ลุงสมชักเริ่มจนคำพูด ลุงเชียรกล่าวต่อ “จริงแล้ว กายมันทุกข์แค่ตามสภาวะ ปวดท้องก็พามันไปห้องน้ำ หิวก็พามันไปกิน ป่วยก็พามันไปโรงพยาบาล ไม่คิดมันก็ไม่ทุกข์ ใจต่างหากที่เป็นตัวทุกข์ เพราะมันคิดว่าทุกข์ ประเด็นคือ กายนี้ตายแล้ว ใจยังอยู่หรือหายไปเลย” “พุทธเราชื่อว่ายังอยู่ ใจเป็นตัวรับผลของกรรม ตายแล้วก็เกิดอีก ตายแล้วเกิดอีก ไม่สิ้นสุด” “ก็นั่นนะซิ” “แต่ฝรั่งเขาอาจไม่เชื่อว่าตายแล้วเกิดก็ได้” “ก็ไม่แปลก แต่ว่าทุกข์มันอยู่ที่ใจ ไปฆ่าร่างกาย มันจะแก้ทุกข์ได้หรือ ถูกหรือผิด”

                               ลุงสมทอดสายตามองทิศตะวันออกเบื้องหน้า ฟ้าค่อยๆ มืดลงอย่างอ้อยอิง แสงลำสุดท้ายแห่งสุรีย์เหมือนดังชายหนุ่มผู้อยู่ในห้วงแห่งรัก กำลังลาจากหญิงสาวคือโลกนี้ด้วยความอาลัยอย่างสุดเศร้า

 

                               สายลมเย็นยามใกล้ค่ำสะบัดโบยเหนือภูสูงแห่งนั้น ดอกคูณสีเหลือง ดอกเฟื้องฟ้าสีแดงปลิวโปรยลอยเป็นสายตามสายลมไปหล่นรายเกลื่อนกล่นเหนือพื้นพรมหญ้าเขียวขจี สองชายชราต่างนิ่งงันอยู่ในห้วงแห่งความคิด สายตาสองคู่มองภาวการณ์ตรงหน้าอย่างพินิจ ชีวิตคนและสัตว์ บนโลกใบนี้ไม่ต่างกัน เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป สรรพสิ่งอื่นๆ ล้วนอยู่ในภาวะเช่นนี้