สิ่งที่ทำให้มนุษย์คลุ้มคลั่งกังวล ไม่ใช่ภาระอันหนักที่เกิดขึ้นในวันนี้หรอก แต่คือความเสียใจที่มีให้กับวานวัน และความหวาดกลัวต่อวันพรุ่งนี้ต่างหาก ทั้งสองนี้คือ จอมโจรปล้นใจของมนุษย์ในวันนี้อย่างหน้าตาเฉย
กราบมนัสการท่านธรรมฐิตเจ้าค่ะ
คนเรามักจะมีชีวิตอยู่ในอดีตและอนาคต...แต่ไม่เคยมีชีวิตอยู่ในปัจจุบันขณะ
พระอาจารย์สบายดีนะเจ้าคะ
กราบขอบพระคุณเจ้าค่ะ
ธรรมฐิตก็พอยังอัตภาพให้เป็นไปได้เนาะ..
กะว่าน่าจะสิ้นเดือนนี้ขึ้นไปแล้วจะแวะไปชมงานเนาะ
แล้วงานเริ่มวันไหนละอาจารย์
นมัสการท่านครับ งานเกษตรศาสตร์ มีวันที่ 3-10 ธันวาคมครับผม...
สิ้นเดือนไปธุระกทม.
แล้วจะแวะไปทัศนศึกษางานเนาะ..
ตอนนี้โดนจอมโจรแห่งอนาคตปล้นไปแยะเชียวเจ้าค่ะ 555
กำลังหาวิธีรบกับโจรอยู่ ^v^
ไม่ต้องรบกับมันหรอกหาวิธีทำความสนิทสนมกับกับแล้วค่อยวางยาสลบชำแหละมันเนาะ
รับรองคุณหมอได้รู้ทุกเส้นเลือดมันแน่เนาะ..
นมัสการเจ้าค่ะ
ตอนนี้รู้จักการจัดการกับความเสียใจ
นั่นคือการยอมรับ และให้อภัย
แต่ความกลัวนี่สิ เจ้าค่ะ
ไม่รู้จะจัดการยังงัยดี กลัวว่าคนโน้นจะว่าอย่างโน้น จะว่าอย่างนี้
ไม่กล้าทำตามที่ตัวเองคิด และอยากให้เป็น
ธรรมฐิตว่าคุณโยมกลัวกับการรับความจริงไม่ได้ต่างหากเนาะ
แต่ฝึกใจเพื่อยอมรับกับความจริงสิ
แล้วเจ้าความกลัวจะสาบสูญไปในบัดดล