พุดตานกถา หัวข้อที่ 14

พุดตานกถา หัวข้อที่ 14

ร่างกายมนุษย์มองด้วยตาแล้วแตกต่าง

แต่เมื่อมองด้วยปัญญาญาณแล้วเป็นเช่นเดียวกัน

นั่นคือดิน น้ำ ไฟ ลม

ไม่มีคน ไม่มีสัตว์ ไม่มีหญิง ไม่มีชาย

เมื่อตัวละครไม่มีแล้ว เรื่องราวละครจะมีได้อย่างไร

เมื่อเห็นแจ้งในความเป็นธาตุของกายมนุษย์

เรื่องราวในโลกที่ปรากฏแก่ปัญญาก็เป็นโมฆะ

ไม่ควรเป็นที่ตั้งแห่งความรัก ชัง เกลียด โกรธ หวง ห่วง

ที่ยึดมั่นถือมั่นเพราะหลงผิด

ที่เฝ้าคอยยินดี ยินร้าย เพราะไม่รู้ความจริง

ความตายจะบอกความจริง ความพลัดพรากคือของแน่นอน

ยึดมั่นเพียงใดก็แตกดับ

หวงห่วงเพียงใดก็สิ้นสูญ

เกิดมากับความไม่มี ตายไปกับความไร้

ที่มา: หนังสือพุทธมงคลอานิสงส์