เรียน เพื่อนครู ผู้บริหารและผู้อ่านที่เคารพรักทุกท่าน

นักข่าวจากไทยทีวีสีช่อง ๓ มาขอสัมภาษณ์เกี่ยวกับการการเปิดโรงเรียนในโรงเรียนที่ถูกน้ำท่วม จะนำไปออกอากาศในตอนบ่ายวันพรุ่งนี้ เลยขึ้นไปให้สัมภาษณ์ที่ห้องทำงาน ประเด็นส่วนใหญ่เป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าทั้งความเสียหายทางวัตถุและความเสียหายต่องานที่รับผิดชอบ นักข่าวไปแล้วลงไปประชุมต่อจนเย็นจึงแล้วเสร็จ



วันพุธที่ ๑๗ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๓ สาย ๆ เดินทางไปโรงเรียนวัดหงส์ปทุมาวาส เพื่อเยี่ยมชมการแข่งขันของนักเรียนเป็นวันที่สอง วันนี้กิจกรรมเหลือน้อย ชั้นสองของอาคารมีการแข่งขันทำเว็บไซด์ อาคารด้านหลังแข่งขันแอโรบิคแดนซ์ เวทีด้านหน้าโรงเรียนกำลังประกวดเพลงลูกทุ่งชายหญิง เดินชมทุกกิจกรรมแล้วมานั่งฟังเพลง นักเรียนเสียงดีเป็นส่วนใหญ่ หากได้ฝึกซ้อมจริงจังและถูกวิธี อนาคตน่าจะเป็นศิลปินได้ ได้มอบเกียรติบัตรให้นักเรียนผู้ชนะการประกวดร้องเพลงลูกทุ่งทั้งชายหญิง เดินทางมาชมการแข่งขันที่โรงเรียนอนุบาลปทุมธานี มีทั้งประกวดทำอาหารคาวหวาน งานฝีมือแกะสลัก งานใบตอง จัดสวนถาด การถนอมอาหาร เรียกว่าชมไปชิมไป เที่ยงท่านผู้อำนวยการฯสิงห์โต แก้วกัลยา เลี้ยงอาหารกลางวันเป็นข้าวมันไก่ทอด ผัดกระเพราไก่และไข่เจียว อิ่มแล้วลากลับสำนักงานเขต ทำงานแฟ้มเอกสารจนเย็น

วันพฤหัสบดีที่ ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๓ บ่ายจัดประชุมรองผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาและผู้อำนวยการกลุ่ม เป็นครั้งแรกในปีงบประมาณ ๒๕๕๔ ได้แนะนำท่านรองฯ วิโรจน์ ผลแย้ม ให้ที่ประชุมรู้จัก เพราะเพิ่งย้ายมาจาก สพป.อ่างทอง ได้ชี้แจงคำสั่งแบ่งงานให้รองผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา กำกับกลุ่มและปฏิบัติราชการแทน ที่มีรายละเอียดค่อนข้างมาก จะมีความชัดเจนในตัวว่างานไหนต้องเสนอขึ้นมาจนถึง ผอ.สพป. งานไหนที่ท่านรองฯ ตัดสินใจได้ และการรายงานผลการดำเนินงานให้ทราบ มีการหารือเกี่ยวกับอัตรากำลังที่ลดลงเนื่องจากต้องแบ่งปันไปให้เขต สพม. ถึง ๙ อัตรา ให้กลุ่มได้ฝึกคนที่เหลืออยู่ให้สามารถทำงานแทนคนที่ไปได้ สำหรับการดูแลโรงเรียนในกลุ่มเครือข่ายจะมอบหมายงานใหม่ให้สอดคล้องกับสภาวะการเปลี่ยนแปลง

วันศุกร์ที่ ๑๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๓ วันนี้นัดประชุมผู้บริหารโรงเรียนที่โรงแรมปทุมเพลส จึงไม่ได้เข้าสำนักงานเขต ขับรถตรงไปโรงแรม ห้องประชุมชั้น ๖ กว้างมาก กว้างจนทำให้ผู้เข้าประชุมร้อยกว่าคนดูเล็กไป แต่สีของพรมปูพื้นช่วยทำให้ห้องประชุมดูสดชื่นเร้าใจ ก่อนเข้าระเบียบวาระสำนักงานสาธารณสุขอำเภอคลองหลวง ได้มามอบเกียรติบัตรให้โรงเรียนที่เข้าร่วมโครงการสุขภาพอนามัยผ่านการประเมินจนได้รับรางวัล มอบรางวัลโรงเรียนที่เข้าโครงการภาษาไทย การประชุมวันนี้ได้ให้บริษัทที่ออกแบบและซ่อมแซมอาคารเรียนมาชี้แจงเทคโนโลยีใหม่ในการซ่อมแซมอาคาร เพราะเขาทำให้โดยไม่คิดค่าใช้จ่ายในการสำรวจออกแบบ ประกอบกับมีโรงเรียนจมน้ำยาวนานหลายแห่ง อาจจำเป็นต้องใช้บริการ ได้ทบทวนจุดเน้นการพัฒนาคุณภาพให้ผู้บริหารไปกำกับการเรียนการสอนให้เกิดผล ท่านรองฯและผู้อำนวยการกลุ่มงานได้นำเสนอหัวข้อประชุมที่เกี่ยวข้อง เลิกประชุมลงไปทานข้าวร่วมกันที่ชั้นล่างของโรงแรม ผมเดินทางลงชุมพรเพื่อฟังสวดพระอภิธรรมศพป้าเขียว คุณรัตนา ทรัพย์สมบูรณ์ อดีตศึกษานิเทศก์ สพป.ชุมพร เขต ๑ ซึ่งเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง

ก่อนลาสัปดาห์นี้จะนำนิทานสำหรับนักบริหารจาก How – to Guides & Society for Human Resource มาเล่าสู่กันฟัง
เรื่องที่หนึ่ง : ที่ปรึกษา
มีชายผู้เป็นเจ้าของฟาร์มแกะผู้หนึ่งนั่งอยู่ในทุ่งหญ้า กำลังจับตามองฝูงแกะที่กำลังเล็มหญ้า ทันใดนั้นก็แลเห็นชายหนุ่มทันสมัยกับรถสปอร์ตคู่ใจ ขับตรงมาที่ชายผู้เป็นเจ้าของฟาร์มแกะ ชายหนุ่มลงจากรถพร้อมแล็ปท๊อปรุ่นล่า พร้อมเอ่ยขึ้นว่า "ลุง ถ้าผมสามารถนับแกะของคุณลุงได้ภายในชั่ววินาที ผมขอรางวัลเป็นแกะหนึ่งตัวนะครับ" เจ้าของฟาร์มคงคิดว่าเจ้าหนุ่มจะมาไม้ไหน จึงพยักหน้าตอบเพื่อขอดูฝีมือ เจ้าหนุ่มรีบเอาแล็ปท๊อปขึ้นมาเปิดอัพลิงค์ไปยังกูเกิ้ลเอิร์ท ให้ทำการสแกนนับแกะในทันที "1,370 ตัวครับ" "ถูกต้อง" เจ้าของฟาร์มรับคำ "เอ้า เชิญเลือกรางวัลไป" ชายหนุ่มหันไปชี้แกะตัวหนึ่งที่มีขนปุกปุยปิดหน้าตา และพร้อมที่จะจูงแกะตัวนั้นกลับขึ้นรถ "เดี๋ยวก่อนพ่อหนุ่ม"
เจ้าของฟาร์มร้องห้ามพร้อมท้าทายว่า "นี่พ่อหนุ่ม พ่อหนุ่มก็ทายจำนวนแกะของลุงถูกต้องไปแล้ว คราวนี้ลุงขอทายอาชีพของพ่อหนุ่มหน่อย และขอรางวัลด้วยนะ" "เอาซิครับลุง ยุติธรรมดี" ชายหนุ่มตอบ "เอาเป็นว่าพ่อหนุ่มน่ะมีอาชีพเป็นที่ปรึกษาใช่รึ เปล่า" ชายหนุ่มทำหน้าฉงนพร้อมย้อนถามไปว่า "ทำไมลุงทราบล่ะครับ" "เอ้า ก็พวกที่ปรึกษามักเป็นแบบนี้นี่นา" "เป็นยังไงครับลุง" ชายหนุ่มถาม "อย่าโกรธกันนา ถ้าลุงจะพูดตรงๆ" "ไม่เป็นไรครับ เชิญเลย" ชายหนุ่มอนุญาตอย่างเปิดใจ
"ข้อหนึ่ง ที่ปรึกษามักจะสาระแนในเรื่องที่เค้าไม่อยากรู้ อย่างพ่อหนุ่มที่มาขอนับแกะของลุงนี่แหละ
ข้อสอง พวกที่ปรึกษามักแสวงหารางวัลจากคำตอบที่รู้กันอยู่แล้ว และ
ข้อสุดท้าย ที่ปรึกษาไม่ได้มีความรู้ในงานของผู้อื่นอย่างลึกซึ้ง ไอ้แกะตัวที่พ่อหนุ่มขอไปนะ มันเป็นหมาต้อนแกะ ลุงขอคืนนะ"
เรื่องที่สอง : ผู้เชี่ยวชาญ
ในสมัยที่ประเทศเรายังนิยมนำเข้าพ่อพันธุ์วัวมาจากต่างประเทศ ชาวไร่ผู้หนึ่งที่มีฝูงวัวสาวอยู่จึงเอาอย่างบ้าง โดยสั่งพ่อพันธุ์วัวมาจากออสเตรเลีย โดยหวังว่าจะได้ลูกวัวพันธุ์ดีเพื่อขายต่อไป แต่หนึ่งอาทิตย์ก็แล้ว หนึ่งเดือนก็แล้ว ดูเหมือนว่าพ่อพันธุ์วัวจะดูนิ่งเฉย นั่งนอนดูฝูงแม่วัวไปวันๆ ชาวไร่ผู้นั้นอดรนทนไม่ไหว จึงต้องไปจ้างผู้เชี่ยวชาญทางด้านปศุสัตว์มา ผู้เชี่ยวชาญได้สอบถามอาการจากชาวไร่ เมื่อได้ความแล้วจึงเดินตรงไปที่พ่อพันธุ์วัวตัวนั้น พร้อมกับกระซิบเบาๆข้างหู ทันใดนั้นนั่นเองพ่อวัวพันธุ์จากที่นั่งๆนอนๆอยู่ กลับลุกขึ้นมาไล่ทับแม่วัวในฝูงอย่างจ้าละหวั่น เป็นที่น่าอัศจรรย์อย่างยิ่งสำหรับชาวไร่ จึงถามผู้เชี่ยวชาญผู้นั้นว่าทำอย่างไร
ผู้เชี่ยวชาญจึงเฉลยโดยไวว่า "ผมไม่ได้ทำอะไรมากหรอกครับคุณลุง แค่ใช้สำเนียงดาวน์อันเดอร์บอกกับพ่อวัวเป็นภาษาอังกฤษ ซึ่งแปลเป็นไทยได้ว่า เจ้าหอกหัก เค้าจ้างเอ็งมาเป็นผู้เชี่ยวชาญในการผสมพันธุ์นะโว้ย ไม่ได้จ้างมาเป็นที่ปรึกษา"
'รู้อะไรรู้จริงแต่สิ่งเดียว ขอให้เชี่ยวชาญเถิดจึงเกิดผล' นึกถึงกลอนของท่านสุนทรภู่ขึ้นมาเมื่อนึกถึงผู้เชี่ยวชาญ ซึ่งต้องรู้ลึกรู้จริงในเรื่องหนึ่งเรื่องใดโดยเฉพาะ
การจ้างผู้เชี่ยวชาญต้องดูประวัติว่าได้ทำงานใดมาบ้าง และขอคำรับรองจากนายจ้างคนเก่า แต่ผู้เชี่ยวชาญส่วนใหญ่ชื่อเสียงจะขจรไกลอยู่แล้วครับว่า ถ้าเรื่องนี้ต้องคนนี้ มาฟังเรื่องสุดท้ายต่อกันเลยครับ
เรื่องที่สาม : ท่านประธาน
กระทาชายนายหนึ่ง หวังใจว่าจะซื้อนกกระตั้วฝรั่งหรือที่เรียกว่านกมาคอร์ ซึ่งมีสีสันสวยงามพร้อมเสียงร้องอันชวนฟัง จึงตรงไปที่ร้านขายนกระดับแนวหน้าแถวๆจตุจักร เมื่อเข้าไปในร้านก็เป็นปกติธรรมดาที่จะต้องชี้ตัวที่หมายตา พร้อมสอบถามราคาไปเรื่อยๆ "ตัวนี้เท่าไหร่ครับ" "ตัวนี้หมื่นแปด สีสวย ร้องเพราะพอควร" "ตัวนั้นล่ะครับ" "ตัวนี้สามหมื่น สีสดมาก ร้องเพราะมาก" สอบถามไปเรื่อย มีราคาตั้งแต่หลักหมื่นจนถึงแสน แต่มาสะดุดราคาที่ติดไว้บนกรงที่สูงสุดกรงหนึ่ง ป้ายราคาเขียนไว้ว่าห้าแสนบาท "โอ้โอ๊" ชายหนุ่มจึงหันไปถามเจ้าของร้าน โทษนะครับนกราคาห้าแสนนี่สีสันก็ดูงั้นๆ เสียงเพราะหรือไม่ก็ไม่เห็นร้องให้ฟังสักแอะ ไม่เหมือนนกตัวอื่นที่ขยันร้องให้ฟัง "พี่ๆ ทำไมแพงจัง" เจ้าของร้านหันมาตอบด้วยท่าทางเนือยๆ เหมือนกับได้รับคำถามแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว "จริงของคุณครับ สีก็ไม่ค่อยสวย เสียงร้องก็ไม่ค่อยดี แต่ที่ต้องตั้งราคาสูง ก็เพราะว่าผมได้ยินนกทุกตัวเรียกมันว่า...ท่านประธาน"
ครบถ้วนบริบูรณ์ทั้งสามเรื่อง แต่ใคร่เสริมอีกนิดว่า ไม่ว่าคุณจะเล่นบทบาทใด อยู่ในหน้าที่ใด ขอให้นึกถึงผลประโยชน์สูงสุดที่องค์กรจะได้รับครับ
กำจัด คงหนู
ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต ๑
เรียน ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต ๑
ชอบเรื่องเล่าของท่านมาก ๆ ท่านเป็นนักพูดที่เก่งแล้วยังเป็นนักประพันธ์ที่ยอดเยี่ยมอีก
ด้วย
อ่านบันทึกของท่านผอ.แล้วขออนุญาตนำนิทานไปเล่าต่อนะคะ ขอบคุณค่ะ