สองข้างทางยังมีหมอกหม่นสลัว บรรยากาศรอบนอกให้ความรู้สึก..........

อำลาอิตาลี-1

โสภณ  เปียสนิท

.......................................


                               ระหว่างการเดินทางจากมหาวิหารเซ้นต์ปีเตอร์ไปสนามบินเพื่อเดินทางกลับเมืองไทย สองข้างทางยังมีหมอกหม่นสลัว บรรยากาศรอบนอกให้ความรู้สึกซึมเศร้า เหมือนรู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จักเป็นการจากลาของหมู่เราทั้งคณะ หลังการกล่าวขอบคุณของมัคคุเทศก์แล้วอยู่ในภาวะเงียบงัน มีเพียงเสียงพูดคุยกันเบา ๆ แว่ว ๆ อยู่แห่งสองแห่ง อาจเป็นเพราะเป็นธรรมดาหลังมื้ออาหารหลัก หรือเพราะพวกเรารู้ว่าการจากลากำลังมาถึงแล้ว

 

                             ถึงสนามบินลีโอนาโด ดาวินชี แอร์พอร์ท เวลา 13.15 น. เห็นรถเข็นสัมภาระจอดเรียงรายอยู่มากมาย แต่มีกุญแจล็อคทุกคัน ต้องหยอดเหรียญ 1 ยูโรจึงจะนำไปใช้ได้หนึ่งคัน ไม่เหมือนสนามบินดอนเมืองบ้านเราที่ให้บริการรถเข็นสัมภาระโดยไม่คิดค่าบริการ

 

                               ระหว่างการรอขึ้นเครื่องบิน คณะของเรายืนเดินนั่งกันตามสะดวกบริเวณใกล้ ๆ เห็นคุณยายท่าทางคล้ายคนไทยเดินตามหลังฝรั่งหนุ่ม ๆ คู่หนึ่ง ภาพนี้เชื่อมโยงความรู้สึกของผมถึงสถานภาพความสัมพันธ์ระหว่างชาวชนบททางภาคอีสานกับชาวต่างชาติ (ฝรั่ง) ที่เห็นได้ทั่วไปในบ้านเรา

 

                           คุณยายชราผู้นี้ คะเนอายุราว 50 ปีเศษ รูปร่างเล็ก ฟันดำคล้ำมีคราบหมากเห็นได้ชัดเจน นุ่งกางเกงวอร์มสีน้ำเงินเข้ม เสื้อยืดน้ำตาล เสื้อคลุมสีควันบุหรี่ ถือกระเป๋าเล็ก ๆ หนึ่งใบ ส่วนฝรั่งถือถุงผ้าใส่ผลไม้เต็ม คาดว่าน้ำหนักอาจเกินสิบกิโลกรัม ฟังสำเนียงแล้วเดาได้ในทันทีว่าคุณยายมาจากจังหวัดใดจังหวัดหนึ่งในภาคอีสานของประเทศไทย