แม่ของฉันสอนไม่ให้รับสิ่งตอบแทน...จากการให้น้ำใจไมตรี “จ่ายค่ารักษาพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ด้วยนมสดหนึ่งแก้ว”

 

กำลังลงมือจะทำสารรักษ์หัวใจ ฉบับส่งท้ายปี เผยแพร่ให้สมาชิกชมรมรักษ์หัวใจ

ของรพ.อยู่ค่ะ (อีกหนึ่งงานประจำรอง  ที่นอกเหนือจากงานประจำหลัก)

พี่ที่ร่วมกองบอกอกำมะลอด้วยกัน  ก็ยื่นเรื่องนี้มาให้ รู้สึกตื้นตันค่ะ 

เงินซื้อน้ำใจไม่ได้เสมอไปจริงๆ   คุ้นๆเคยอ่านที่ไหนหนอ....

ขออนุญาตเจ้าของนำมาเผยแพร่ต่อด้วยความเคารพนะคะ...

เอาไว้หาเจ้าภาพเจอ แล้วจะมาประกาศนามค่ะ........

 ...นมสดหนึ่งแก้ว...

เมื่อหลายสิบปีมาแล้ว เด็กชายแดงอยู่ในครอบครัวที่ฐานะยากจน เขาต้องหาเงิน

ไปโรงเรียนเอง ด้วยการนำสิ่งของขายตามบ้านที่อยู่ในเมืองใกล้เคียง

วันหนึ่งเขาพบว่าเมื่อจ่ายค่ารถและค่าสินค้าแล้ว เขามีเงินเหลือเพียง   10 บาท

เท่านั้น เขากำลังหิวมาก แต่เงินสดมีไม่พอจะซื้ออาหารแม้แต่มื้อเดียว  เขาจึงคิด

จะไปขออาหารจากบ้านที่กำลังเดินไปถึง

แต่เมื่อเคาะประตู หญิงสาวเจ้าของบ้านมาเปิดประตู  เด็กชายแดงกลับเกิด

ความละอายที่จะขออาหาร เหมือนกับขอทานที่ทำมาหากินไม่เป็น เขาจึงขอน้ำ

เปล่าเพียงแก้วเดียวเท่านั้น    แต่เจ้าของบ้านสังเกตเห็นท่าทาง ดช.แดงว่าคง

กำลังจะหิว เธอจึงได้นำเอานมสดแก้วใหญ่มาให้ดื่ม ดช.แดงดื่มนม

อย่างกระหายจนหมดแก้วแล้วถามว่า“ผมต้องจ่ายเงินค่านมแก้วนี้เท่าไหร่ครับ”

  “ไม่ต้องจ่ายเงินหรอก แม่ของฉันสอนไม่ให้รับสิ่งตอบแทนจากการให้น้ำใจ

ไมตรี”   เจ้าของบ้านตอบ     

แดงซาบซึ้งใจมาก “ถ้าเช่นนั้น ก็ขอขอบคุณเป็นอย่างยิ่งจากหัวใจของผม

ก็แล้วกันนะครับ” 

แดงเดินออกจากบ้านหลังนั้น  เขาไม่เพียงแต่รู้สึกว่ามีกำลังแข็งแรงขึ้นจากนมแก้วโต แต่เขาได้มีความเข้าใจในเรื่องของน้ำใจไมตรีเพิ่มขึ้นด้วย                                                                                                                               

        **************************************

...... 30 ปีต่อมา  มีหญิงคนหนึ่งป่วยหนักด้วยโรคหัวใจ   ซึ่งแพทย์ท้องถิ่นไม่

สามารถรักษาได้    จึงส่งไปให้แพทย์ผู้เชี่ยวชาญพิเศษด้านโรคหัวใจ

เมื่อได้อ่านประวัติผู้ป่วยแล้ว        แพทย์ผู้เชี่ยวชาญท่านนั้นได้สะดุดใจกับชื่อ

หมู่บ้านของผู้ป่วย  แพทย์จึงตั้งใจรักษาด้วยการผ่าตัดหัวใจอย่างพิเศษ 

โดยใช้อุปกรณ์ทันสมัยที่สุด  ยาราคาแพงที่ดีสุด  จนผู้ป่วยหายเป็นปกติ

พร้อมจะกลับบ้าน   ผู้ป่วยคิดว่าค่ารักษาพยาบาล คงจะแพงหลายแสนบาท   

เธอคงจะต้องทำงานทั้งชีวิต กว่าจะหาเงินค่ารักษาได้  

เพราะเธอไม่มีประกันสุขภาพ  และไม่สามารถไปเบิกได้จากที่ไหน

                       

แต่แพทย์ ได้บอกเจ้าหน้าที่แผนกบัญชี  ให้นำใบเรียกเก็บเงินไปให้เขาแล้ว

เขียนข้อความบอกให้ผู้ป่วยกลับบ้านได้  โดยไม่ต้องจ่ายเงินเลย  ข้อความที่

แพทย์เขียน 

             “จ่ายค่ารักษาพยาบาลเรียบร้อยแล้ว   ด้วยนมสดหนึ่งแก้ว”  

                                                  ลงนาม...นายแพทย์แดง

 

( ผู้ป่วยคนนี้ก็คือผู้หญิงที่เคยให้นมเด็กชายแดงดื่มเมื่อ 30 ปีก่อนนั่นเอง )