ไม่ได้เข้ามา 2-3 วัน เพราะเหตุการณที่เกิดขึ้นในหมู่บ้าน ฝนตกหนักน้ำไหลหลาก บ้านเรือนพังไปหลายหลัง เรือกสวนไร่นาเสียหายกันถ้วนทั่วทุกตัวคน
ทั้งรัฐบาลและหน่วยงานเอกชนรวมทั้งประชาชนที่เป็นเพื่อนร่วมโลกบริจาคสิ่งของให้มามากมาย แต่ละวันคนแห่กันไปรับของ แต่ก่อนจะรับก็ต้องนั่งรอให้พร้อมกัน แล้วถ่ายภาพ มีคนใหญ่โตมาร่วมถ่ายรูปมากมาย คนที่เราเคยเห็นในโทรทัศน์ก็มา นักการเมืองส่วนท้องถิ่นที่ไม่เคยมาดูแลเลยรีบมารับหน้ากันเต็มหน้าห้องประชุม
ถ่ายรูปกันไปสัมภาษณ์กันไปเหมือนแสดงละครในโทรทัศน์เลย ค่ำมาก็รีบมานั่งหน้าจอว่าเห็นใครกันบ้าง หัวเราะสนุกสนาน คนที่เดือดร้อนจริงๆเขาจะหัวเราะออกไหมนะ สงสารจัง
การช่วยเหลือแบบนี้ก็ดี แต่ต่อไปข้างหน้าต้องช่วยเหลือกันแบบนี้ทุกปีเลยหรือ? เหตุการณ์ในวันนี้จะมีผลในการพัฒนา ปรับปรุง ไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกต่อไปได้หรือไม่ เราถามใคร เทวดา หรือ....ใคร..........
ตอนกลางวันผู้เขียนไปช่วยที่บ้านลุงดำ เมื่อคืนฝนตกหนัก แกเดินข้ามคลองกลับบ้าน แล้วแกก็หายไปกับสายน้ำ เขาเพิ่งพบแกในวันนี้ ลูกหลาน ร้องไห้กันเป็นการใหญ่ เพราะปล่อยให้แกนอนอยู่ที่ขนำเพียงคนเดียวมานานหลายปี แกนอนเฝ้าสวนผลไม้ ดูแลให้ลูกหลาน สุดท้ายแกก็ต้องตายคนเดียว เขาเพิ่งรู้ในตอนเช้า
การพลัดพรากของคนที่เรารัก ก็มีความทุกข์ ทุกคนมานั่งเสียใจ ที่ไม่มีใครได้ดูแลแก ผู้เขียน คิดถึงหนังสือของท่านว.วชิรเมธี ตอนที่ว่า "เมื่อยังอยู่ไม่ดูแล ครั้นเปลี่ยนแปรมานั่งเสียใจ" ท่านเขียนไว้ว่า ก่อนที่เราจะพลัดพรากจากคนที่รัก ทำไมเราไม่เรียนรู้ที่จะอยู่กับคนอันเป็นที่รักอย่างมีความสุข เผื่อวันหนึ่งข้างหน้าเกิดการพลัดพรากขึ้นมาจริงๆเราจะได้นั่งลงยอมรับความพลัดพรากด้วยความสงบ ด้วยความรู้เท่าทัน แล้วปล่อยให้เขาพลักพรากจากเราไปสู่สัมปรายภพด้วยความสงบทั้งตัวเขาและตัวเรา
เขียนเล่ามาถึงตอนนี้ เพื่อที่จะบอกว่า ทั้งสองเหตุการณ์ เป็นเหตุการณ์สอนใจ
ขอให้ "หนึ่งคนตาย ขอให้ล้านคนตื่น" เถิด สาธุ
ขอขอบคุณ : หนังสือเปลี่ยนเคราะห์ใหเป็นโชค เปลี่ยนโรคให้เป็นครู
ของท่าน ว.วริรเมธี
: ภาพในอินเตอร์เนต
บ้านคุณบุษราน้ำท่วมหรือเปล่าครับ
เป็นห่วงทุกคนที่รับความทุกข์
ทราบว่าพะโต๊ะก็น้ำท่วมเหมือนกัน
อีกนานกว่าจะเปลี่ยนแปลงระบบได้
คอยห่วงใยคนที่ได้รับความทุกข์อยู่เสมอ
ผลบุญคงช่วยให้คุณประสบแต่ความสุขครับ
สวัสดีค่ะคุณ Chai หวังว่าเหตุการณ์คงจะคลี่คลายลงด้วยดีนะคะ ขอเป็นแรงใจน้อยๆช่วยอีกแรง
เพื่อนบอกว่าตอนนี้น้ำไหลลงไปถึง Alor Setar ของมาเลเซียแล้ว บ้านเขาก็ท่วมสูงเกือบเมตร
ขอบคุณสำหรับข้อคิดค่ะ
สวัสดีค่ะ
การสร้างภาพมีอยู่เสมอให้ได้เห็นกันตลอดเวลา ซึ่งก็จะเป็นตัวอย่างให้เด็กๆหรือคนรุ่นหลัง ทำอย่างที่เขาเห็นกันต่อไปไม่รู้จบ ก่อนจะได้รับการช่วยเหลือก็เดือดร้อนกันมากมายก่อนเสมอ แล้วยังต้องมาคอยขั้นตอนการช่วยเหลืออีก
สวนยางพารา คงหมดกันครับ แต่ไม่เป็นไร ขอให้ชีวิตคงอยู่
ขอบคุณที่ให้กำลังใจครับ