พุดตานกถา หัวข้อที่ 13

พุดตานกถา หัวข้อที่ 13

คนเรานั้นเกิดคนเดียว ตายคนเดียว

ไม่ได้เอาสมบัติมา ไม่ได้เอาสมบัติไป

รักกันเพียงใด ก็ต้องพลัดพราก

หวงไว้เพียงใด ก็ต้องจำจาก

ข้ามาคนเดียว ข้าไปคนเดียว

ไม่มีใครเป็นอะไรของใคร

ต่างคนต่างมา ต่างคนต่างไป

ยิ่งยึดยิ่งทุกข์ ปล่อยวางได้จึงเบาสบาย

ดินน้ำไฟลมนั้นไม่รู้จักกัน

อุปาทานเท่านั้นที่สร้างมายามาผูกพัน

เมื่อความโง่เข้าครอบงำจะผูก

เมื่อปัญญาแจ่มแจ้งจะสลัดคืน

เมื่อมาจากดิน ท้ายที่สุดก็สลายกลายเป็นดิน

ยึดเอาไว้ก็ได้แต่ทุกข์ตอบแทน

อยากโง่ก็ยึดต่อไป คิดได้ก็วางเสีย

ที่มา: หนังสือพุทธมงคลอานิสงส์