คนโง่กับชีวิตธุรกิจ

ชีวิตเอาแน่อะไรไม่ค่อยได้...จากความตั้งใจด้วยไฟแรงเมื่อเดินทางกลับมาตั้งหลักฐานที่บ้าน จ.ชุมพร ปลายปี 2535 ภารกิจทั้งงานหลวงและงานราษฎร์ก็ค่อย ๆ หลั่งไหลเข้ามาท่วมท้นเวลาที่มีอยู่จำกัด จนในที่สุดจึงได้ตัดสินใจลาออกจากราชการในปี 2537 ลุยงานธุรกิจเป็นหลัก เริ่มด้วยการเปิดธุรกิจทางด้านไอที ขยายต่อไปถึงการมีบทบาทในองค์กรธุรกิจ "หอการค้าจังหวัดชุมพร" และ "หอการค้าไทย" ส่งผลให้ถูกดึงตัวไปร่วมในโครงการ Real Estate ที่ต้องผูกพันกับวงเงินกู้กว่าร้อยล้านบาทในยุคฟองสบู่เฟื่องฟู

"สวนป่า" ที่เคยเป็นความตั้งใจใช้ชีวิต เติบโต เปลี่ยนแปลงไปตามสภาพธรรมชาติโดยไม่มี "เรา" เข้าไปเกี่ยวข้อง นาน ๆ ครั้งทำได้เพียงแวะไปเยี่ยมเยือนครอบครัวเล็ก ๆ ซึ่งบัดนี้ขยายตัวจากลูกฉัน ลูกเธอ มาอยู่รวมกัน 5-6 ชีวิต

ชีวิตที่วกวนไปตามความหวังและความฝันบนเกลียวคลื่นธุรกิจถูกกระชากให้ตกลงมาเผชิญความจริงเมื่อเกิดสภาวะฟองสบู่แตก "ต้มยำกุ้ง" ในปี 2539-40 ในฐานะกรรมการผู้จัดการของธุรกิจ Real Estate ที่มีหนี้สินเป็นตัวเลข 8 หลักแก่ ๆ ย่อมต้องเดือดร้อนมากเป็นธรรมดา เราตัดสินใจเปลี่ยนแปลงตัวเองโดยเดินออกจากธุรกิจกงสีของครอบครัวไปเปิดธุรกิจใหม่ส่วนตัวที่ อ.หลังสวน เริ่มต้นทำทุกอย่างด้วยตัวเองร่วมกับลูกน้องไม่กี่คน รับงานทุกอย่างที่สร้างรายได้โดยสุจริต ก้มหน้าก้มตาทำงานหนักจากเช้ายันค่ำ ให้ยุ่งและเหนื่อยเกินกว่าที่จะมีเวลามาคิดกลัดกลุ้ม เวลาที่มีอยู่บ้างถูกใช้ไปกับการสวดมนต์ไหว้พระ อ่านหนังสือเกี่ยวกับการพัฒนาจิตใจที่ละทิ้งไปนานตั้งแต่สมัยเรียนปริญญาตรี และช่วยงานชมรมพุทธ ม.มหิดล และในที่สุดก็ได้พบครูบาอาจารย์หลวงตาแก่ ๆ อายุกว่า 100 ปีในปัจจุบัน ท่านเป็น "เนื้อนาบุญ" ของเราทั้งครอบครัว

ปี 2546 จากการปรับโครงสร้างหนี้สิน หนี้ก้อนใหญ่ในนามบริษัทถูกยกทิ้งออกไปทั้งหมด ชีวิตได้รับโอกาสให้เริ่มต้นใหม่ด้วยความตั้งใจว่า เราจะไม่กลับไปตกอยู่ในวังวนแห่งหนี้สินเช่นนั้นอีกแล้ว

เมื่อกลับมาเปิดธุรกิจอีกครั้งในตัวเมืองชุมพร ด้วยน้ำใจของเพื่อนและความสามารถที่มีอยู่ทำให้เราถูกดึงตัวไปช่วยงานใหญ่ ๆ ของจังหวัดอย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน ชีวิตในทางโลกก้าวเดินไปข้างหน้าอีกครั้งด้วยการเรียนต่อที่สถาบันพระปกเกล้า สร้างบ้านต่อเนื่องจากที่ค้างไว้ตั้งแต่ปี 2540 จนสำเร็จ และได้มีโอกาสกลับไปสร้างความเปลี่ยนแปลงให้กับ "สวนป่า" อีกครั้งหนึ่งด้วยการขุดสระน้ำตามคำแนะนำของคนสวนในปีนั้นเอง (2546)