ชาวบ้านท่วไปละครับพูดธรรมได้หรือเปล่า ทายกพนมมือถามต่อ...

สนทนาธรรมตามกาล-3

โสภณ เปียสนิท

...........................    

 

                  “ชาวบ้านทั่วไปละครับพูดธรรมได้หรือเปล่า” ทายกพนมมือถามต่อ “ได้ซิ แต่ต้องระวังเรื่องการเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่” “แล้วได้ผลอย่างไรครับ” “การสนทนาธรรมตามกาลทำให้เกิด ความเบิกบานในธรรม จิตใจเป็นบุญ” “ได้บุญเพราะอะไรครับ” “เพราะ ธรรม หมายถึงความจริงตามธรรมชาติ เช่นการเกิดแก่เจ็บตาย

                    ธรรมหมายถึงความดีความถูกต้อง เช่นการให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนา โดยสรุป การสนทนาธรรมก็คือการ ทำความดี ละเว้นความชั่ว ทำใจให้บริสุทธิ์” “เหตุใดหลวงพ่อไม่บอกตาอ่อนว่า เวลาดื่มเหล้าไม่ควรสนทนาธรรม” หลวงพ่อทำหน้าขึงขัง “ใครว่าฉันไม่บอก” “อ๋อ หลวงพ่อบอกแล้ว” “โอ้ย บอกจนเบื่อ” “อย่างผมพูดธรรมได้หรือยัง” “ไม่รู้ซิ” “อ้าว....” “ให้โยมคิดเอาเอง มีหลักอยู่อย่างนี้ คนพูดธรรมเป็นคนพูดเป็น เรื่องที่พูดต้องเป็นความจริง ต้องพูดด้วยคำไพเราะ เป็นเรื่องมีประโยชน์ ต้องพูดด้วยจิตเมตตา ต้องพูดถูกกาลเทศะ” “โอ้โห ผมไม่มีสักข้อ” “ต้องค่อยๆ พัฒนาไป” “ต้องระวังอะไรบ้าง เวลาพูดธรรม” “ต้องไม่อวดเก่ง เพราะการอวดเก่งเป็นเรื่องผิดธรรม” “คนฟังเล่าครับ ต้องทำอย่างไร” “คนฟังต้องฟังธรรมเป็น ตั้งใจฟัง มีหลักการใคร่ครวญ จำสิ่งที่เป็นประโยชน์”

                “การฟังธรรมนั้นง่าย การพูดธรรมยาก” ทายกพูดตามความเข้าใจ “การฟังธรรมเป็นเรื่องยาก เพราะใจคนไม่อยากฟังธรรม สวนความรู้สึกอันเคยชิน คนเรามักไม่ยอมรับสิ่งที่เป็นความรู้ใหม่” “ฟังธรรมคือการรับความรู้ใหม่” ทายกเข้าใจ “ใช่ โยม การฟังธรรม ต้องมีศีล5 เป็นอย่างน้อย ต้องหมั่นฝึกสมาธิวิปัสสนา ต้องสุภาพกายวาจาใจ ไม่กล่าวค้านพุทธพจน์ ไม่โกรธเมื่อถูกค้านไม่ปรารถนาลามก ตั้งใจให้เกิดปัญญา ไม่ออกนอกเรื่อง” “ถ้าพูดธรรม ฟังธรรมย่อมได้บุญ” “ถูกต้องแล้วโยม อานิสงส์การสนทนาธรรม ทำให้จิตเป็นกุศล ทำให้ฉลาด ทำให้ฟังสิ่งที่ยังไม่เคยฟัง ย่อมเข้าใจธรรมชัดขึ้น ย่อมหายสงสัยได้ ทำความเห็นของตนให้ถูกต้อง ทำจิตให้บริสุทธิ์ รักษาประเพณีอันดีไว้ให้ลูกหลาน เป็นการเดินตามปฏิปทาของนักปราชญ์ที่ท่านทำไว้”