เรายังคงเดินเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์กันอย่างเพลินเพลิน

เสาหินโอบีลิสค์ในโรม-1

โสภณ  เปียสนิท

..........................................

 

                เรายังคงเดินเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์กันอย่างเพลิดเพลิน เพราะทุกอย่างมีประวัติศาสตร์อันยาวนานให้จดจำได้อย่างไม่รู้เบื่อ และไม่หมดไม่สิ้นไปง่าย ๆ มีโอกาสได้เห็นภาพอาหารมื้อสุดท้าย (The Last Supper) อันโด่งดังของไมเคิล แองเจลโลสวยงามประณีต บอกได้คำเดียวว่าสมคำร่ำลือ

                ออกจากห้องหลังคาโค้งเดินผ่านช่องทางเดินเล็ก ๆ เข้าสู่ห้องแสดงผ้าเก่า เครื่องใช้สมัยเก่า วกกลับทางเดิมนิดหนึ่ง เข้าห้องแสดงตู้โบราณ ไม้แกะสลักลายเก่าขรึมขลัง ผ่านการใช้งานและการตั้งแสดงไว้อย่างยาวนาน มีห้องแสดงตู้แกะลายแบบนี้มากถึงสี่ห้อง แต่ละห้องติดเครื่องปรับอากาศเพื่อรักษาเนื้อผ้าโบราณให้คงทนถาวร ยืนเพ่งพินิจภาพห่านสองตัวตั้งอยู่ใกล้ทางออก ห่านคู่กางปีกสุดหล้าแววตาบ่งบอกถึงความเป็นสัตว์มีชีวิตเหมือนกำลังจะโบยบิน ด้วยความประทับใจ

                  ตื่นเต้นกับสิ่งแปลกใหม่ที่ได้พบเห็นจนลืมห้วงเวลา พากันเดินไปชมไป เมื่อออกมาจากภายในตัวอาคารจึงรู้สึกตัวว่าเรายืนและเดินกันนานจนเกินควร เพราะความเมื่อยล้าตามกล้ามเนื้อแขนขาบอกตนเองว่าควรต้องนั่งลงพักผ่อนสักเล็กน้อย ก่อนร่างกายจะเกร็งและเครียดจนทนไม่ไหว

                ระหว่างการรอเพื่อนร่วมทางจะรวมตัวจับกลุ่มให้ครบตามจำนวน หลายคนทรุดกายลงนั่งบนพื้นหญ้าหน้าอาคารอย่างไม่อายสายตาใคร แม้ว่าการกระทำดังนั้นจะเป็นการบ่งบอกถึงความโรยราแห่งสังขารของตนอย่างเด่นชัด หลายคนปกปิดห้วงแห่งวัยด้วยการทำทีเป็นให้ช่างกล้องถ่ายรูปให้ ประมาณว่า ที่นั่งลงนี้มิใช่ต้องการนั่งเพราะเมื่อยล้า แต่นั่งลงเพราะต้องการได้ภาพสนามหญ้าอันสวยงามไว้เป็นที่ระลึก