อัตตาหิ อัตตโนนาโถ ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตนเว้น ลองอ่อนหนุ่มใหญ่จากที่ราบสูงกล่าคำพระคล่องปาก
สนทนาธรรมตามกาล-1
โสภณ เปียสนิท
...........................
“อัตตาหิ อัตตโน นาโถ ตนและเป็นที่พึ่งแห่งตน เว้ย” ลุงอ่อน หนุ่มใหญ่จากที่ราบสูง กล่าวคำพระคล่องปาก หลังกระดกเหล้าขาวในแก้วเข้าปาก “อย่างเราอยากกินเหล้า ไม่เดินไปร้านเหล้า ไม่ซื้อเหล้า ไม่เปิดขวดเหล้า ไม่ยกเหล้าเข้าปาก อย่างนี้เรียกว่าไม่พึ่งตนเอง” ลุงมีคำอธิบายหลักธรรมจนผู้ฟังเชื่อว่าเป็นคนมีความรู้ด้านศาสนา ปกติตอนเหล้าไม่เข้าปาก ลุงเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูดจา มีหน้าที่ฟังแล้วก็ยิ้ม ในงานรื่นเริงตามประเพณีทั่วไปลุงมีหน้าที่เป่าแคนมือหนึ่ง เมาขึ้นมาเมื่อไร ลุงกลายเป็นคนพูดเก่ง สิ่งที่พูดโดยมากเป็นเรื่องธรรมะจนคนสงสัยว่าเหล้ากับธรรมะเกี่ยวเนื่องกันอย่างไร
“หลวงพ่อครับ กินเหล้าเล่าธรรมะได้บุญหรือเปล่าครับ” ทายกสุพรถือโอกาสตอนแดดร่มลมตกวันหนึ่ง ถามขณะหลวงพ่อกวาดลานวัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว นั่งพักใต้ร่มโพธิ์ข้างศาลาหลังใหญ่ หลวงพ่อปาดเหงื่อบนใบหน้าหันมองทายกของวัด “โลกมันร้อนขึ้นทุกวันนะโยม” ทายกสุพรพนมมือรับคำ “เมื่อครู่ถามว่าอย่างไรนะ” ท่านทวนคำถาม “กินเหล้าเล่าธรรมได้บุญหรือเปล่าครับ”
ท่านยิ้มสักครู่หาคำตอบตามหลักธรรม “ได้บ้างนะโยม บุญเปื้อนบาป เหมือนล้างหน้าด้วยน้ำโคลน” ทายกทำหน้างง “อย่างไรหลวงพ่อ น้ำโคลนล้างหน้า” “เมื่อหน้าสกปรกใช้น้ำล้างจึงสะอาด เมื่อใจสกปรกเพราะเจือด้วยกิเลสต้องล้างด้วยธรรม” “แล้วไงครับ” “เดี๋ยวซิ อย่าเร่ง ข้าเหนื่อย” ทายกยกมือพนมขออภัย “กินเหล้าผิดศีลข้อ5 มันบาป มึนงงหลงสติ พูดธรรมะได้บุญ แต่พูดขณะมึนงงหลงสติอาจพูดผิด เป็นการสร้างบาปเพิ่มขึ้น” ทายกชักเริ่มเข้าใจขึ้นบ้าง “อ๋อ ตอนพูดธรรมได้บุญ แต่พูดผิดได้บาป” “จริงแล้วโยม เมาน้อยพูดธรรมมากถูกมาก ได้บุญมาก เมามาก พูดธรรมมาก ผิดมาก ได้บาปมาก” ทายกยิ้มด้วยความเข้าใจ
สวัสดีค่ะ
เรียนท่านผู้มีอุปการคุณญาติโกโหติกา กระผมเดินสายวนเวียนปฏิบัติภารกิจระหว่างซ่อมคอมฯที่บ้าน หัวหิน ราชบุรี กาญจนบุรี วนอยู่ 2-3 รอบ จะเริ่มเข้าที่เข้าทางวันอังคารหน้าครับผม
555นอกจากจะได้ธรรมแล้วยังได้ความเพลิดเพลินอีกขอบคุณสำหรับบทความดีๆๆค่ะ
ยึดพระธรรมเป็นที่พึ่งตั้งแต่เด็กเลยเชียวนะ