แม้ว่าจะดูว่ามีนักท่องเที่ยวไม่หนาแน่นมากนัก แต่ก็ไม่ถือว่าน้อย
อนุสาวรีย์วิกเตอร์ เอ็มมานูเอล ที่ 2-3
โสภณ เปียสนิท
.......................................
แม้ว่าจะดูว่ามีนักท่องเที่ยวไม่หนาแน่นมากนัก แต่ก็ไม่ถือว่าน้อย เดินไปสักพักเดียวมองหาใครไม่ค่อยจะพบ เพราะกลุ่มนักท่องเที่ยวจากประเทศอื่น ๆ ปะปนกันจนแยกไม่ออกว่าไทยหรือเทศ แว่ว ๆ เพื่อนร่วมทางหลายคนบ่นหาห้องน้ำ ผมเห็นดีด้วยเพราะเรื่องการเข้าห้องน้ำเป็นข้อบังคับทางกายสำหรับทุกคน พร้อมไว้ก่อนย่อมดีกว่า จึงเดินตามกลุ่มแสวงหาห้องน้ำ หาเองคงลำบากสอบถามเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ได้ความว่า มีห้องน้ำอยู่ชั้นที่ 5 แอบได้ยินใครบางคนอุทานเป็นสำนวนฝรั่งขายสินค้ารอบดึกในจอทีวีว่า โอ้...พระเจ้า...
ส่วนผมยังพอทนได้อีกพักหนึ่ง การหาห้องน้ำจึงเป็นเรื่องรอง นึกตอบผู้อุทานไปในใจว่า “ใช่แล้ว...ห้องน้ำอยู่สูงถึงชั้นที่ 5 ต้องเป็นห้องน้ำที่ใกล้พระเจ้ามาก” และอดนึกต่อไปไม่ได้ว่าห้องน้ำบนชั้น 5 อาจมีห้องจำนวนน้อย
ภายในอาคารใหญ่โตหลังนี้ร่มเย็นจนรู้สึกได้ พื้นหินอ่อนอิตาลีสีขาวมันวาว ได้รับการดูแลรักษาอย่างดี อยากหาเสื่อสักผืนปูลงที่มุมสงบสักแห่งแล้วนอนเหยียดยาวให้หายเมื่อยขบสักพัก ยังคิดไม่ทันจบ หลายคนทรุดกายลงนั่งบนขั้นบันไดเรียงแถวยาวเหมือนนกนางแอ่นเกาะสายไฟ ไม่ถึงสองนาที เจ้าหน้าที่มาเชิญให้ลุกขึ้น เพราะกีดขวางทางเดินนักท่องเที่ยวคนอื่น โธ่..แล้วกัน ก็มันเมื่อย เปล่าครับ ไม่มีใครบ่นออกมาหรอก แต่ผมสังเกตออกมาจากสีหน้าของผู้ที่ถูกเชิญให้ลุกขึ้น
