เป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับพวกเราทุกคน ที่เมื่อเราประสบพบเจอปัญหา แต่ก็มิอาจรู้ว่าปัญหานั้นเกิดจากตัวของเรา ถึงแม้รู้ว่าปัญหาเกิดจากตัวของเรา แต่ก็อาจไม่เข้าใจถึงสาเหตุ และถึงแม้เข้าใจสาเหตุ ก็อาจไม่สามารถแก้ปัญหาได้ด้วยปัญญา แต่ก็เพราะว่านั่นคือส่วนหนึ่งของความจริงที่เกิดขึ้น บางทีมันก็ง่าย บางทีมันก็ยาก นี่แหละชีวิต
เราทุกคนเองก็มีปัญหามากมายที่อาจต้องอาศัยความอดทน สติปัญญา และรอยยิ้มทนสู้กันต่อไป
อาจเป็นเวลานานที่เราอาจติดกับปัญหา ความกลัดกลุ้ม และไม่สามารถก้าวออกไป บางอย่างที่เรารู้ตัว หลายอย่างเราก็ไม่ ทั้งๆที่เรามองเห็นมัน แต่ไม่เคยเห็นมันจริงๆ
การเปลี่ยนมุมมองที่จะกล้าเผชิญหน้ากับปัญหา ต้องเริ่มต้นจากการยอมรับความจริง สลัดทิ้งซึ่งความกลัว ซึ่งเป็นดั่งผ้าปิดตาเราอยู่หลายต่อหลายชั้น
แม้ว่ารากแท้ของความทุกข์ของปัจเจกชน ย่อมมาจากตัวตนภายในของเขาเอง แต่การยืนหยัดเพื่อความถูกต้องก็เป็นสิ่งที่จำเป็นที่จะต้องทำด้วยใจอันเป็นอิสระ
ถึงเวลาหรือยังที่เราจะก้าวออกจากความทุกข์ที่เราเต็มใจกอดไว้เองด้วยความกลัว กลัวจะเจอสิ่งที่ทุกข์กว่า ตราบเท่าที่เรายังไม่ปล่อย เราจะไม่เข้าใจความหมายแห่งอิสระภาพเลย
และด้วยจิตใจที่มุ่งมั่น และอ่อนโยนจะนำมาซึ่งอิสระเสรีภาพจากภายในสู่สภาพแวดล้อมและโลกสืบไป
