บ่นวันละนิด ชีวิตแจ่มใส

   เวลาติดปีกจริงๆ  จะเปิดเทอมอีกแล้ว เตรียมตัวและใจ เพื่อจัดการเรียนรู้ให้กับเด็กๆ  เป็นสิ่งที่ชอบมาก ถึงแม้จะเป็นครูมานานก็รู้สึกสนุกสนานเป็นประจำ  แม้จะมีเบื่อๆ บ้างก็ตาม เด็กๆ ทำให้เรารู้สึกท้าทายในการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นในการเรียนการสอน  หรือเรื่องอื่นๆ ที่พวกเด็กจะให้เราช่วยแนะนำ ชี้แนะ  หรือแก้ไขสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น   ทำให้งานที่ดูเหมือนจะซ้ำซาก  เป็นงานที่ไม่น่าเบื่อ  เด็กๆ สามารถกระตุ้นต่อมพลังงานให้เราหาวิธีที่จะทำให้พวกเค้าเกิดการเรียนรู้  และมีความสุขในการเรียน  รวมทั้งการดำรงอยู่ในสังคมที่แสนจะวุ่นวาย สับสน สาระพันปัญหา  เราอยากจะให้พวกเด็กรอบรู้ รู้เท่า และรู้ทัน  กับสิ่งต่างๆ ประดามีทั้งหลายว่า  ล้วนแล้วเป็นวัฏจักรของชีวิตธรรมดาๆ  มันเป็นธรรมชาติ ที่เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วดับไป  เมื่อเกิดปัญหาเราต้องมีสติ ต้องตั้งรับเป็น ไม่ท้าทาย ไม่บ้าบิ่น ไม่มุทะลุ การเกิดปัญหาเป็นเรื่องธรรมดา ปรกติ ใครๆ ก็มีกัน  เรียนรู้ที่แก้ไข  และอยู่กับสิ่งที่เป็นอยู่  เราช่างโชคดีเหลือเิกินที่ได้สอนเกี่ยวกับกลุ่มสาระสังคมฯ  แต่นั้นไม่ใช่ว่ากลุ่มสาระอื่นๆ จะไม่ดี  แต่เผอิญเราชอบแบบนี้ อย่างนี้  มันถูกกับจริตเหลือเิกิน  อยากบอกว่ามีความสุข  แต่นั้นก็ไม่ได้บอกว่าเราจะไม่มีความทุกข์  สุข ทุกข์ เป็นเรื่องธรรมดา มันเป็นอย่างนั้นเอง เป็นธรรมชาติ  พระอาจารย์ชา ท่านว่า รู้ทุกข์ จึงรู้สุข

          การได้สอนเด็กๆ ก็เหมือนกับการค้นพบตนเอง และได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ซึ่งกันและกัน  เราสอนเด็ก  เด็กสอนเรา  ชีวิตก็น่าอยู่และเป็นสุขมากขึ้น