ความสัมพันธ์ของวรรณคดีกับพระพุทธศาสนา

ความสัมพันธ์ของวรรณคดีกับพระพุทธศาสนา

                                                                                                  อ. ศุภฤกษ์  ภมรรัตนปัญญา

 

 

                  ธรรมนี้ จะกล่าวกันในรูปแบบเป็นตัวหนังสือ หรือเสียง หรือแม้แต่ความหมายก็ตาม ย่อมมีลักษณะเป็นวรรณคดี คือมีความไพเราะ.   ยิ่งเราไปเอาพระไตรปิฎก  เป็นธรรมะด้วยแล้วละก็ จะเป็นวรรณคดีที่ยากที่ใครจะมาตีแตกได้ คือเป็นวรรณคดีที่ดึงดูดใจอย่างยิ่ง.  มันเสียแต่เราไม่ค่อยรู้ภาษาบาลี ไม่รู้ภาษาบาลีถึงขนาดที่จะได้รสทางวรรณคดีจากพระไตรปิฎก  แต่ผู้เขียนกล้ายืนยันเลยว่า ถ้าใครรู้ภาษาบาลีอย่างที่รู้ภาษาไทยนั้นละก็ ลองไปอ่านที่เป็นภาษาบาลีดูเถิดจะเมาวรรณคดีของพระไตรปิฎก ซึ่งมีทั้งร้อยแก้ว มีทั้งกาพย์ กลอน และความลึกซึ้งในทางการแสดงความคิด การให้ความหมาย เป็นความไพเราะมีลักษณะเป็นวรรณคดี  ถึงแม้ว่าตัวธรรมะเอง ก็มีความไพเราะอย่างนั้น  จนพระพุทธเจ่าทานตรัสว่า พรหมจรรย์ งามทั้งข้างต้น งามทั้งตรงกลาง  ดังนั้นเป็นต้น   และทรงกำชับให้สอนพรหมจรรย์หรือประกาศพระศาสนานี้ ให้งามทั้งเบื้องปลาย  อย่างนี้เป็นต้น  คนที่เป็นนักศึกษาอาจจะหลงพระไตรปิฎก ในฐานะที่เป็นวรรณคดีจนลืมปฎิบัติธรรมก็ได้