หลายครั้งที่รายการทีวีที่เราชอบและติดตามนานนับหลายปี ได้ปิดฉากลง ทิ้งคำถามค้างคาใจว่า ทำไมรายการดี ๆ ทางช่องไม่สนับสนุนเลย หลายหนที่คนที่เรารัก ศรัทธา และเป็นแบบอย่างที่ดีต่อสังคม และประชาชน ได้จบชีวิตลง ก่อนถึงเวลาอันสมควร ทิ้งความเสียดายให้กับแผ่นดิน และวันนี้ พี่นักเขียน คนหนึ่ง ที่ผมตามอ่าน เป็นต้นแบบในการเขียนที่ดี ได้ยุติการเขียนบล็อก หรือ บันทึกของพี่ลง และให้ความคิดเห็นว่า ขอหยุดการเขียนลงก่อน แล้วไปเจอกันที่ "Face Book" ด้วยเหตุผลของพี่ แต่ผมไม่เคยไปที่นั้น ก็เลยเป็นเงื่อนไขการเข้าถึง แต่ด้วยเวลา 5 ปี ที่พี่บันทึกเรื่องราว รูปภาพ ทำให้ผมเสียดาย แต่ก็ยอมรับการตัดสินใจของพี่ บางครั้งอะไรที่เข้ามาในชีวิตของผม ช่างไม่แน่นอนเสมอ ผมก็เช่นกัน ที่เข้ามาที่นี้ G2K ตอนแรก ๆ มีอาจารย์ และพี่ ๆ แนะนำเข้ามา ผมก็เข้ามา โพสต์ และเริ่มเขียน เขียนชิ้นที่ 1 โอเค สุดยอด แต่เวลานี้ แทบอายไม่อยากเข้า เขียนมาเรื่อย ๆ 10 ...20 บันทึก รู้สึกดีใจที่เราเขียนได้ มีวินัยในการเขียน และมีมิตรภาพระหว่าง พี ๆ น้อง ๆ ต่างช่วยเหลือเกื้อกูล แม้เราทั้งหลายไม่เคยพบเจอกัน แต่เรารู้สึกคุ้นเคย และรักกัน จนมาป่านนี้ เขียนได้ 80 บันทึกแล้วครับ และคิดว่า จะเขียนต่อไปเรื่อย ๆ มีสาระบ้าง และไม่มีสาระบ้าง แต่ก็คงอยากเขียนต่อไป ๆ เพราะอย่างน้อย... เป็นการจัดการความรู้ของตนเอง ถ้าสักวันหนึ่ง... ผมหายไปจาก ณ ที่นี้ อย่างไร้ร่องรอย อาจจะไม่ได้ลา กล่าวลา แต่สิ่งสำคัญที่ผมบอกได้เสมอและยืนยาวในบันทึกความทรงจำ ก็คือ เพราะ...หัวใจเราผูกกัน...เสมอครับ......
อ้าว คุณทิมดาบค่ะ อยู่ๆ ก็จะยื่นใบลาซะงั้น อย่างนี้แฟนๆ ประจำ ก็เศร้าเลย .. ไม่อยากให้ข้อความสีชมพู กลายเป็นจริง ๕ ๕ ;)
สวัสดีคะ
ชอบคะ ขอเป็นแฟนคลับด้วยคนนะคะ
วันนี้อะไรทำให้เกิดอารมณ์....นี้ได้คะ
อย่า....จากไป...แบบที่ว่าเลยะนะคะ.....อย่าให้รอเก้อนะคะ...จะรออ่านบันทึกของท่าน....
ด้วยความเคารพคะ
อีฟ
มาด้วยความระลึกถึงค่ะ
๕ ๕ ๕ คุณหมอฯ นำมาฝากค่ะ http://gotoknow.org/blog/hci/405267 ;)
สวัสดีค่ะ