ครั้งแรกของสายตาและภาษาใจ

ปภังกร
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว... ครั้นเมื่อผมลาออกจากมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ใหม่ ๆ
ในตอนนั้นผมยังได้รับโอกาสจากท่านคณบดีคณะวิทยาการจัดการให้ใช้โต๊ะเดิมใช้ทำงานจนกว่าจะเดินทางไปเรียนต่อ
วันหนึ่ง.. มีผู้หญิงและผู้ชายสองคนมายืนอยู่หน้าห้องทำงานนของผม อีกซักพักเขาก็กลับไป
ครั้นเมื่อผมเดินออกมาหน้าห้อง แม่บ้านก็เลยอุทานออกมาว่า
"เมื่อกี๊มีคนมาหา นึกว่าอาจารย์ไม่อยู่ ก็เลยบอกว่าอาจารย์ลาออกไปแล้ว"
แล้วเขาเป็นใครเหรอครับ
"ไม่รู้เหมือนกันค่ะ"
ใครล่ะ ที่มาหาเรา
ดวงชะตา ฟ้าลิขิตจากนั้นไม่กี่อึดใจ ผมได้เดินไปที่สำนักวิจัยและบริการวิชาการของมหาวิทยาลัยฯ
"นี่ไง อาจารย์ปภังกร มีคนมาหาค่ะ"
ไดอารี่เล่มนี้จึงเริ่มขึ้น
"ผู้ว่าฯ แนะนำมาค่ะ ถ้าจะทำงานกับชุมชนที่นี่ให้มาคุยกับอาจารย์"
ตอนนั้นท่านสหกรณ์จังหวัดฯ ได้ย้ายมาทำงานที่จังหวัดอุตรดิตถ์ ซึ่งท่านได้เคยทำงานกับชุมชนมาอย่างยาวนานที่สหกรณ์จังหวัดลำพูน ครั้นเมื่อมาถึงที่อุตรดิตถ์ ท่านก็เลยต้องการที่จะให้จังหวัดอุตรดิตถ์ ได้รับสิ่งดี ๆ จากการทำงานกับชุมชนด้วยเช่นเดียวกัน
จากนั้นแผนงานและโครงการแบบมีส่วนร่วมจึงเริ่มขึ้น
"ยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ ที่มีโอกาสได้ทำงานร่วมกัน"

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความรู้คือพลัง



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 
ครั้งแรก ก้าวแรกของผลงานที่กำลังจะเกิดขึ้น ขึ้นต้นแบบนี้น่าลุ้น น่าติดตาม เหมือนกับกำลังจะดูเรียลลีตี้ทางทีวีเลยนะครับ แต่นี่เป็นชีวิตจริง ไม่ใช่การแสดงแบบในทีวี

ครั้งแรกของสายตาและภาษาใจ อ่านแล้ว นายบอนนึกไปถึงว่า ถ้าหากวันหนึ่ง (ในอีกไม่นานนี้) นายบอนแวะเวียนไปเยี่ยมพรรคพวกที่อุบลราชธานี

แล้วนายบอนหาโอกาสไปยืนที่หน้าห้องเรียนของ อ.ปภังกรในตอนใกล้เที่ยง... โดยไม่ได้นัดหมายไว้ก่อน

อะไรจะเกิดขึ้นต่อไป.....
เขียนเมื่อ 

อยากให้ถึงวันนั้นเร็ว ๆ ครับ

วันนี้คุณบอนแวะเวียนมาเยี่ยมพวกเราที่อุบลราชธานี หรือไม่แน่พวกเราอาจจะไปเยี่ยมเยียนคุณบอนที่มหาสารคามก่อนก็เป็นได้ครับ

เรียลลิตี้นี้อาจจะช้าหน่อยนะครับ เพราะตอนนี้งานที่กำลังเรียนหนักมาก ๆ ครับ ถ้าช้าอย่างไรก็ขออภัยด้วยนะครับ