วันที่ 13 - 15 ตุลาคม 2553

        เป็นวันที่ ครู ศรช. ยิ้มแย้มแจ่มใส มีกำลังใจ มีพลัง มีความหวัง ทำให้นึกย้อนไปถึงตัวเอง เมื่อ ตุลาคม 2549 แม้จะเป็นการสอบคัดเลือกให้เป็นพนักงานราชการก็ยังมีความหวัง หวังที่จะให้เงินเดือนขึ้น พออยู่ พอกิน พอได้เป้นพนักงานราชการก็ตั้งใจทำงานมากขึ้นกว่าเดิม เพราะมีการประเมินที่เข้มขึ้น มีงานที่ท้าทายรออยู่ ทำงานให้เหมาะสมกับเงินเดือนที่ได้รับ กล้าคิด กล้าทำ กล้าตัดสินใจ กล้าสร้างสรรค์งานใหม่ ๆ มากขึ้น ได้รับการอบรม ได้รับการพัฒนา ทำให้มีกำลังใจในการทำงานเป็นอย่างยิ่ง ก็หวังที่จะให้ครู ศรช. ที่ปรับเปลี่ยนยกฐานะเป็นพนักงานราชการมีความตั้งใจในการทำงานให้มากขึ้น เพื่ออนาคต กศน. ของเรา

       แต่ตอนนี้ทำไมรู้สึกว่าชีวิตของตัวเองเปลี่ยนไป กำลังใจเริ่มหดหาย ความท้าทายเริ่มลดลง (อยากกลับไปเป็นครูอาสาฯเหมือนเดิม อยากกลับไปอยู่ที่เดิม) เกือบจะ 3 ปี แล้ว ที่ได้บรรจุเป็นครูผู้ช่วย มาทำงานที่ภาคตะวันออก มาทำงานด้วยใจที่มุ่งมั่น มาด้วยความหวัง หวังที่จะได้ทำงานตามที่ตัวเองต้องการ แต่อยูไปอยู่มามันไม่ได้เป็นไปตามที่คิด ตอนนี้เหมือนกับไม่มีอะไรทำ เหมือนกับไม่ได้พัฒนาความร้ความสามารถของตนเองเลย คนที่เคยคิด เคยปฏิบัติ เคยแสดงความสามารถ เมื่อต้องมาทำงานรูทีน ทำงานขั้นพื้นฐาน นั้งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ กับโปรแกรม IT กับวุฒิของนักศึกษา หรือการออกใบ รบ. มันน่าเบื่อเสียนี่กระไร รู้สึกว่าชีวิตไม่มีสีสันเอาเสียเลย  แต่อย่างไรก็ตามก็ต้องเตอืนตนเองอยู่เสมอว่า ผู้บริหารมอบหมายงานอย่างไรเราก็ต้องทำตามที่ได้รับมอบหมาย

      วันที่ 13 ก็ทำงานขั้นพื้นฐานหมือนเดิม วันที่ 14 ไปประชุมประจำเดือนที่ สำนักงาน กศน. จังหวัด ทั้งวันเลย วันที่ 16 ก็นั้งตรวจเอกสารการยื่นคำร้องขอจบของนักศึกษา และจัดสนามสอบซ่อม ตอนเย็นก็มีบริษัทมาส่งคอมพิวเตอร์ที่จังหวัดจัดซื้อให้เป็นคอมพิวเตอร์ที่ใช้สำหรับสอน ซึ่งสามารถมองเห็นโครงสร้างข้างในทั้งหมดเลย ปิดสำนักงาน 18.00 น.พอดีเลย ฝนก็เริ่มตกเอาตอนกลับบ้าน มันก็เลยรู้สึกเซ็ง และเบื่อ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ