ไกลตา.. แค่สามวัน ไกลตา แสนว้าเหว่ จะหันเห ทางไหน ไม่เห็นเจ้า เพราะเคยอยู่ แนบข้าง ดังเป็นเงา คิดถึงเจ้า ตัวดี ทุกวี่วัน ไปเข้าค่าย ลูกเสือ ที่เหนือเขื่อน ลมหนาวเยือน นอนหนาว รึเปล่านั่น กินข้าวได้ รึเปล่า หรือไม่ทัน แต่ละวัน ห่วงหา ใจอาวรณ์ จะกดโทร โอ้โห เดี๋ยวเพื่อนว่า ครูจะหา ว่าตาม ถามออดอ้อน ปล่อยให้เป็น ปล่อยไป ใจอาทร รอไว้ก่อน สามวัน นั้นไม่นาน เพราะลูกเรา เริ่มโต จะเริ่มห่าง ไปไกลบ้าง ตามวิถี ที่ไขขาน ต้องดำเนิน ตามแนว ที่ต้องการ แม่อยู่บ้าน ทำใจ ให้ยินดี วันนี้เย็นๆ ลูกก็กลับบ้านแล้วค่ะ มีคนแซวว่า"แม่คิดถึงลูกจังนะ ป่านนี้ลูกมันสนุกสนานลืมแม่แล้ว" จริงรึเปล่าหนอ...??? แต่ยังไง ก็คิดถึงอยู่ดี!!!!
ใช่แล้ววววววยิ่งโตยิ่งห่าง
เพราะเขาก็จะมีโลกส่วนตัวของเขา
ยิ่งถ้าโตเป็นหนุ่มจีบสาวได้แล้วล่ะก็....น้องเอ้ย
คุณแม่อย่ามาตามผม...ขอตังค์อย่างเดียว อิ อิ
สวัสดีครับ ขอต่อกลอนสักบทนะครับ
ใกล้ใจแต่ไกลตาอย่าว้าเหว่
อย่าไขว่เขวใช่ลูกหายหรือหน่ายหนี
ไปเรียนรู้ครูเขาจัดชัดวิธี
เป็นเรื่องดีชี้ทางก้าวย่างเดิน
ภาพคุณครูปอหนี่งถึงหัวหิน
ถึงแผ่นดินเมืองทองแหล่งท่องเที่ยว
คงได้ชมน้ำซัดคลื่นมัดเกลียว
แล้วจึงเลี้ยววนมาท่ารถไฟ .....เอย
คิดถึงพระเอกเหรอค่ะ อิอิ แม่พระเอก
วันนี้แม่กินเจ กอบอกแม่ว่า ปีนี้กอไม่กินเจ
แม่ไม่เข้าใจ พูดกับกอว่าที่แม่กินเจก็เพราะลูกน่ะ
สักวันนึงแม่จะต้องเข้าใจกอ ใช่มั้ยค่ะพี่ครูปอหนึ่ง
ใครก็ได้มาช่วยเอาเฌวาไปเข้าสักวันสองวันสิครับ...
พี่ครูปอหนึ่งค่ะ พอน้องอิฐกลับมาฝากถามด้วยว่า
ไปเข้าค่ายมารู้หรือยังว่าลูกเสืออยากได้อะไรที่สุด
คำตอบคือ ไม้โท
ฝากถามด้วยน่ะค่ะ
ต้องบอกว่า...โชคดีนะคะ ที่เข้ามาอ่านบล็อกนี้ หลังจากไปรับลูกชายกลับมาแล้ว ไม่อย่างนั้น ต้องกระวนกระวาย ห่วงหาอาลัยลูกชายคนเดียว ...พอเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่คะ เป็นกำลังใจค่ะ
หายคิดถึงลูกเสือแล้วใช่ป่ะค่ะ...
บรรยากาศแห่งป่าเขาลำเนาไพล....