สัปดาห์ที่ผ่านมาเหมือนจะผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน เผลอแป๊บเดียวเป็นวันศุกร์อีกแล้ว มาทบทวนดูว่าแต่ละวันเราทำอะไรนะ เพียงแค่ 5 วันนี้เราก็แทบจะคิดทวนไม่ถูกแล้วว่าทำอะไรนะ ทำไมเวลาหายไปไหนเร็วจัง ดีที่มีสมุดบันทึกเล่มเล็กติดตัวอยู่เสมอที่เอาไว้เขียนว่าวันนั้นทำอะไรบ้าง เพราะเพียงวันละบรรทัดเดียวเราก็พอจะโน้ตลงไปได้ว่าวันนั้นทำอะไร 

ทวนแล้วก็ได้เห็นว่า สัปดาห์นี้เราทำแต่งานจรทั้งนั้นเลย มิน่าล่ะเวลาถึงหายไปอย่างรวดเร็วเหลือเกิน เพราะพอมีงานจรที่ด่วนกว่า งานที่ตั้งใจเอาไว้ตามตารางก็มีอันต้องร่นไป งานประจำก็ต้องทำด้วย งานที่ต้องรอก็คืองานเฉพาะตัวเรา สรุปว่าหากเรายังคงถือประโยชน์ตนเป็นที่สอง เราก็คงจะต้องหาโอกาสต่อไปที่จะทำงานที่จะเป็นประโยขน์ส่วนตนจริงๆ งานที่เป็นประโยชน์ส่วนรวมก็ช่างจรมาไม่หยุดหย่อนเสียจริง และล้วนแล้วแต่เป็นงานที่มีกำหนดเวลาด่วนที่ต้องจัดการทั้งนั้นเลย เฮ้อ...

บันทึกนี้หลังจากที่ไม่มีโอกาสได้เขียนมาหลายวัน เพราะเหนื่อยกายจนหมดแรงเสียก่อนในแต่ละวัน ขอใช้เวลาอันน้อยนิดพักผ่อนด้วยการอ่านเสียมากกว่า วันนี้เปลี่ยนมาเขียนแทนเพราะเห็นประโยชน์ของบันทึกวันละเพียงบรรทัดของตัวเอง ว่าทำให้บอกตัวเองได้ว่า วันเวลาของเราหายไปไหนในแต่ละวันของสัปดาห์นี้ หากเราไม่ได้เขียนเราคงจำไม่ได้เสียแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เพราะเพียงบรรทัดเดียวในแต่ละวันก็เพียงพอที่จะช่วยให้เราระลึกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้นๆได้อย่างไม่น่าเชื่อทีเดียว

เขียนไว้เผื่อใครๆที่อาจจะมีปัญหาเหมือนกันว่า ทำไมเวลาผ่านไปเร็วจังแต่จำไม่ได้แล้วว่าทำอะไรไปบ้าง เพียงเปิดสมุดบันทึกที่เขียนแค่วันละบรรทัดว่าทำอะไรในวันนั้น สิ่งที่เกิดในแต่ละวันนั้นๆก็ผุดขึ้นมาให้เรานึกได้ไม่ยากเลยค่ะ ดีใจที่ได้เขียนเอาไว้เพราะอ่านแล้วรู้ว่า แต่ละวันมีความหมายในตัวของมันเองไม่ได้ผ่านพ้นไปเฉยๆ