เริ่มชีวิตความเป็นครูเมื่อปี 39 ตอนนี้ก็ยังรักอาชีพครูและจะยึดอาชีพนี้ตลอดไป เหตุผลที่รักอาชีพนี้เพราะในสมัยเด็กๆ ได้เคารพและทึ่งในความสามารถของครูในสมัยประถมอย่างมาก ท่านเก่งจริงๆ สอนภาษาไทย สอนเลข สอนประดิษฐ์ สอนทำอาหาร สอนเกษตร สอนทุกสิ่งอย่าง และสามารถดูแลนักเรียนทั้งห้องได้โดยไม่เหน็ดเหนื่อย จึงทำให้ตนเองมีความใฝ่ฝันที่อยากจะเป็นครูประถม เพราะอยากเก่งหลายๆอย่างเหมือนท่านเหล่านั้น ท่านเป็นแม่พิมพ์ของฉัน ถ้าจะพูดไปในชีวิตนี้นับว่าเป็นบุญจริงๆ ที่ได้เจอแต่ครูที่ดีไม่ว่าครูประถม ครูมัธยมและแม้กระทั่งอาจารย์ในวิทยาลัย ที่ท่านให้ความเมตตามาตลอด เพราะฉันเกิดในครอบครัวที่ค่อนข้างยากจน ท่านก็จะหาทุนการศึกษาให้บ้าง ให้ความรักความเอาใจใส่ นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันเลือกทางเดินในอาชีพครู และจะพยายามทำให้ได้อย่างที่ฉันได้รับมากับนักเรียนทุกคน
ฉันมีประสบการณ์อยากจะเล่ามากมายในชีวิตความเป็นครูมา 14 ปีกว่า ทั้งเรื่องที่ประทับใจ และเรื่องที่สะเทือนใจมากๆ บางครั้งก็ไม่อยากอดทน จนเกือบจะไม่อยากเป็นครู แต่เมื่อนึกถึงสิ่งดีๆที่ได้รับก็ทำให้มีกำลังใจขึ้นมาใหม่อีก
เรื่องแรก / ใครกำลังท้ออ่านเลย
ฉันได้รับหน้าที่เป็นครูประจำชั้น ม. 3 ซึ่งสมัยนี้เด็กมัธยมดูแลยากมากจริงๆ ถ้าจะทำให้เด็กรัก นับถือ และเกรงใจเรา บอกเลยทำได้ยากมาก ต้องใช้เวลา มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันยึดมือถือ และให้เด็กพาผู้ปกครองมารับคืน แต่เด็กกลับไปโกหกผู้ปกครองว่าฉันยืมโทร แล้วไม่ยอมคืนโดยอ้างผิดกฏของโรงเรียน และได้มาพูดขอคืนกลับฉันแล้วฉันได้ด่าทอหยาบคาย ถุยนำลายรดหน้า ผู้ปกครองโทรมาด่าโดยใช้คำไม่สุภาพใส่ฉัน ฉันพยายามอธิบายแต่แทบจะไม่ได้พูดเลย ฉันจึงขับรถไปหาผู้อำนวยการชี้แจงให้ท่านทราบเรื่อง ท่านรับฟังและได้พูดเสริมว่าเมื่อตอนเย็นเด็กคนนี้ได้มาขอให้ท่านอนุญาตให้ฉันคืนมือถือ แต่ท่านบอกว่าฉันทำตามกฏถูกต้องแล้ว แต่ทำไมเด็กทำแบบนี้ จึงได้นัดให้ผู้ปกครองเด็กมา และได้ซักถามเด็กต่อหน้าฉันและผู้ปกครอง เด็กไม่ยอมพูดเพราะไม่ใช่ความจริง ผู้ปกครองของเด็กซึ่งแก่กว่าฉันเยอะต้องยกมือขอโทษฉัน และพูดว่าไม่น่าเชื่อเด็กเลยน่าจะคิดให้ดีๆก่อนจะทำ ก่อนจะตัดสินใจ และที่สำคัญไม่น่าใช้อารมณ์พูดกับฉัน นี่แหละสิ่งที่ฉันโกรธมากที่สุดเพราะชีวิตความเป็นครูของฉันเกือบจะบรรลัยเพราะเด็กเลี้ยงแกะจริงๆ
