เช้าวันพฤหัสบดี เป็นวันที่ช่วงเช้าอากาศแจ่มใส และค่อนข้างร้อนมาก ตอนเช้าข้าพเจ้าก็ได้ทำงานตามปกติที่แผนกเหมือนกับทุกๆ วัน และบ่ายวันนี้ข้าพเจ้าต้องไปออกหน่วยอำเภอยิ้มที่ ต.ชะอม ร่วมกับ เจ้าหน้าที่ที่อำเภอ เจ้าหน้าที่ สสอ. เจ้าหน้าที่ อบต.และพี่ๆ กลุ่มเวชปฏิบัติฯ พอถึงช่วงบ่ายพี่ดวงก็มาเรียกข้าพเจ้า และพี่ๆ กลุ่มเวชปฏิบัติฯ เพื่อที่จะไปรอนายอำเภออยู่ที่อนามัยชะอม

 

      พอรถของพวกเราไปถึงอนามัยชะอม ฝนก็ได้ตกลงมาประมาณ 10 นาที หลังจากฝนหยุดตก รถของทางอำเภอก็ได้มาถึงที่อนามัย พวกเราทุกคนคิดว่านายอำเภอจะออกหน่วยกับพวกเราด้วยในวันนี้ แต่ทางอำเภอแจ้งว่าท่านติดธุระมาไม่ได้  จึงให้ปลัดมาแทน  ปลัดท่านเป็นผู้หญิงท่าทางใจดี  หลังจากเราทักทายกันเรียบร้อยแล้ว  พี่ดวงก็ขับรถพาไปบ้านคนไข้ทันที ขณะที่พวกเรานั่งรถไป ท่านปลัดก็พูดคุยด้วยความเป็นกันเอง สนุกสนาน จนพี่ดวงขับรถเลยทางเลี้ยวเข้าบ้านคนไข้ไปไกลมาก พอรู้ว่าขับรถเลยบ้านคนไข้จึงจอดรถถามทางชาวบ้านแถวนั้น ชาวบ้านบอกว่าให้ขับรถย้อนกลับไปทางเดิมแล้วค่อยเลี้ยว พวกเราก็เกรงใจท่านปลัดที่ทำให้ท่านเสียเวลา แต่ท่านก็ไม่ได้ว่าอะไรพูดคุยสนุกสนานเหมือนเดิม และแล้วเราก็ขับรถมาถึงบ้านคนไข้ที่เราจะมาเยี่ยมในวันนี้

 Large_lungsang

       คนไข้เป็นเด็กผู้หญิงปัจจุบันอายุ 19 ปี อาศัยอยู่กับพ่อแม่ ในบ้านหลังเล็กๆ แต่จัดบ้านไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย สะอาดสะอ้าน เธอมีอาการชัก และสมองขาดออกซิเจนตั้งแต่อายุ  6 เดือน  ทำให้ร่างกายพิการ กระดูกสันหลังคดงอผิดรูป แขนขาไม่มีแรง ข้อต่อยึดติด ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลย  อาหารแม่ก็ต้องป้อนให้ทุกวัน  พูดไม่ได้แต่ฟังพอรู้เรื่อง เป็นเด็กอารมณ์ดี เวลามีใครไปเยี่ยมจะยิ้มทักทายตลอด ฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี พ่อทำงานรับจ้างคนเดียว แม่ต้องอยู่คอยดูแลลูกตลอดเวลา เมื่อพวกเราเดินเข้าไปในบ้านก็พบเธอนอนอยู่กับพื้น มีพ่อแม่และญาติมาคอยต้อนรับพวกเรา พอคนไข้เห็นพวกเราเขาก็ดีใจมาก ยิ้มทักทายเรา พยายามยื่นมือมาจับกับพวกเรา พวกเราก็ยื่นมือไปจับคนไข้และนั่งพูดคุยกับแม่  พ่อและญาติคนอื่นๆ  ก็หาน้ำอัดลมมาให้พวกเรา พวกเราบอกว่าไม่เป็นไรพึ่งดื่มน้ำมา เขาก็บอกว่าดื่มอีกก็ได้  จริงๆ แล้วพวกเราเกรงใจเขา เพราะว่าเขาก็ไม่ค่อยมีเงิน แล้วยังต้องซื้อน้ำมาให้พวกเราอีก แต่เขาก็บอกว่าไม่เป็นไรเต็มใจนำมาให้ 

 

      หลังจากนั้นท่านปลัดก็มอบถุงยังชีพให้แม่คนไข้และบอกว่าเดี๋ยวจะฝากเสื้อผ้ามาให้อีกทีหลัง พี่หญิงก็มอบยาสามัญประจำบ้านและอธิบายวิธีการใช้และจดไว้ที่ซอง พี่ดวงซื้อแพมเพิส มามอบให้ ส่วนเราก็สอนวิธีการดูแลคนไข้และแนะนำการเคาะปอดให้เวลาที่คนไข้หายใจไม่สะดวกและมีเสมหะมากๆ หลังจากที่พวกเราให้คำแนะนำและมอบสิ่งของให้เรียบร้อยแล้ว  ทีมของพวกเราก็กำลังจะกลับ พ่อของคนไข้และญาติก็หิ้วถุงหน่อไม้มา 5 ถุง   บอกว่าแบ่งให้พวกเราคนละ 1 ถุง  พวกเราเกรงใจและไม่กล้ารับ เพราะคิดว่าเขาไปซื้อมา  เขาก็บอกว่าเป็นหน่อไม้ที่ปลูกเอง   ไม่ได้ไปซื้อเขามาหรอกอยากให้ไปกินกัน  ไม่รู้จะตอบแทนพวกเราอย่างไรดีที่มาเยี่ยมและนำของมาให้ถึงบ้านอย่างนี้ พวกเราก็ตอบว่าที่มาในวันนี้ไม่ได้หวังสิ่งตอบแทนอะไร ตั้งใจมาเยี่ยมและอยากให้ความช่วยเหลือจริงๆ เพราะว่าเรารู้ว่าพวกเขามาหาเราลำบาก เพราะบ้านอยู่ไกลมาก อยู่ตีนเขา จะเข้ามาในเมืองแต่ละทีต้องเหมารถมาเสียค่าน้ำมันครั้งละไม่ต่ำกว่า 500 บาท  เขาก็บอกว่ารับไว้เถอะถือว่าเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อยๆ  ที่พวกเขาพอจะตอบแทนได้ ถ้าไม่รับไว้เขาจะเสียความตั้งใจ พวกเราจึงรับไว้ และขอบคุณเขา เขาก็ยกมาใส่รถให้ หลังจากนั้นพวกเราก็ลาเขากลับ และบอกว่าถ้ามีโอกาสจะกลับมาเยี่ยมอีก และขอบคุณมากสำหรับการต้อนรับและน้ำใจที่มีให้ พวกเขาก็ยกมือไหว้ลาพวกเรา พวกเราก็ไหว้ตอบพร้อมกับขอตัวกลับ                
 
      วันนี้พวกเราทุกคนรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจที่พวกเขามีต่อพวกเรามาก ถึงพวกเขาจะไม่ได้ร่ำรวย อยู่บ้านหลังเล็ก ๆ ไม่มีเงินทองมากมาย แต่ความมีน้ำใจของพวกเขายิ่งใหญ่มากต่อความรู้สึกของพวกเราที่ได้สัมผัสในวันนี้ แต่ถึงอย่างไรพวกเราก็อยากเป็นผู้ให้มากกว่าเป็นผู้รับอยู่ดี

 

งานกายภาพ