พ่อหนูน้อยหันออกมาแล้วมองผมเหมือนจะบอกว่า...

 

        การปิดเทอมแต่ละครั้งของเด็ก ๆ ย่อมมีความรู้สึกที่หลากหลายแตกต่างกันไป  ในช่วงวัยเรียนหนังสือนี้ส่วนหนึ่งคือการได้ไปเรียนพิเศษเหมือนเพื่อน ๆ โดยผู้ปกครองนำไปส่งยังที่โรงเรียนที่เปิดสอนพิเศษนั้น...

        การเข้าไปในป่าคอนกรีตของเมืองหาดใหญ่เมื่อวันวานเห็นภาพหนึ่งสะท้อนใจให้หวนคิดเขียนเรื่องเล่านี้คือ  ภาพเด็กชายวัยอนุบาลกอดคดพ่อร้องไห้เอาหน้าซบหลบอยู่ใต้คางพ่ออยู่นาน ๆ คือเด็กไม่ยอมไปกับครูสอนพิเศษที่จะรออุ้มเข้าไปในห้องเรียน

        นึกถึงตนเองช่วงปิดเรียนอยู่บ้านนอกคอกนาชั่งมีความสุขได้เป็นอิสระวิ่งเล่นกันในวัดอากาศก็บริสุทธิ์ออกไปตามท้องทุ่งนากว่างไกลสุดสายตา  ไม่ต้องเรียนพิเศษอะไรเพียงแต่อยู่กับธรรมชาติเห็นรอยยิ้มอิ่มใจในมวลมากมิตร  ยามน้ำไหลหลากมาเต็มลำห้วยก็พากันไปแก้ผ้ากระโดดลงน้ำลำห้วยใสไหลเย็นแหวกว่ายวิ่งเล่นสุนก ๆ

        แต่เด็กน้อยทุกวันนี้มีแต่เรียนกับเรียนคงจะเอียนน่าดูหนูน้อยจึงปล่อยโฮ ๆ จนวาระท้ายสุดพ่อต้องผลักตัวลูกยกให้ครูเอาไปในห้อง 4 เหลี่ยมท่ามกลางเสียงสะอึกสะอื้นตมมา...พ่อหนูน้อยหันออกมาแล้วมองผมเหมือนจะบอกว่า...

 เหนื่อยเหงื่อเต็มใบหน้าเขา...เป็นเรื่องธรรมดาครับ...ลูกผมก็เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน...เราทักทายกันเหมือนเข้าใจในคนมีครอบครัวต้องพบเจออย่างนี้...สำหรับหนูน้อย ๆ นั้นหรือว่า...ความสุขในวัยเด็กได้หายไปแล้วจึงร้องไห้ไม่ยอมหยุด.