วันพุธที่ 6 ตุลาคม 2553
ชีวิตได้ล่วงเข้าสู่ฤดูหนาว (หรือจะไม่ใช่นะ)
แต่รู้สึกว่า...ยามดึก ลมหนาวยะเยือกพัดกรูเข้ามาให้รู้สึก
ทำให้ผมได้ทบทวนเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ผมว่า...สิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวผม และคนอื่น ๆ
เป็นประเด็น หรือไม่เป็นประเด็น ทั้งดัง หรือไม่ดัง ในระดับโลก
ในครอบครัว ในวงการเมือง สังคม รวมถึงวงการบันเทิง
ที่ HOT อยู่ในขณะนี้ คือ "ความจริง"
แต่ความจริง ที่มาจากแต่ละฝ่าย แต่ละมุม
ทำไมเราไม่พูดแต่ความจริง
ซึ่งผมว่า... จะสร้างความ "สบายใจ" ให้เราได้เสมอ
ท่านพุทธทาส เล่าว่า...
สบายใจอะไร จะยิ่งไปกว่าความรู้สึกว่า
ตน ไม่มีความผิด, ไม่มีบาป, ไม่มีการ
ที่ปกปิด
และท่านเล่าอีกว่า...
ข้าพเจ้าขอพูดแต่ความจริง ด้วยใจจริง ในสิ่งที่
รู้สึกว่าจริง โดยไม่กลัวว่า วัด หรือสมาคม
หรือองค์การณ์ที่ข้าพเจ้าตั้งขึ้นไว้จะล้ม หรือ
แม้แต่ตัวเองจะต้องล้ม, เพราะสิ่งเหล่านั้นมา
ที่หลังความคิด หรือต้องพ่วงท้ายความจริง
ต่างหาก เราจะไม่ปิดผันความจริง เพื่อไป
หล่อเลี้ยง สิ่งเหล่านั้นไว้เลย เพราะไม่มี
ประโยชน์อะไร.
ช่างประทับใจผม ไม่รู้ลืมกับสายลมหนาวยะเยือกเช่นนี้
หวลความคิดย้อนเวลาตอนเรียนที่โรงเรียนมัธยมของผม
หลังจากร้องเพลงชาติ และสวดมนต์ เวลาเข้าแถวหน้าเสาธงตอนเช้า
พวกเราทุกคนต้องท่องคำขวัญของโรงเรียนว่า...
"สัตยจังเว อมตะวาจา...วาจาจริง เป็นสิ่งไม่ตาย"
***********
