เวลา เปลี่ยนผัน วันเปลี่ยน
วนเวียน เจ็บจำ ซ้ำเก่า
ยังทุก ยังโสก ยังเศร้า
ยังเหงา เดียวดาย ดังเดิม
ผ่านไป หลายวัน เดือนปี
ไม่เคย หลีกหนี ไปไหน
ก็ยัง คงอยู่ คู่ใจ
เมื่อใด จะหาย ซักที
หวังว่า วันหนึ่ง คงหาย
ก่อนตาย ของสุข สมศรี
ขอพ้น ทุกโสก เสียที
ก่อนที่ สิ้นชาติ วางวายถึงตาย กลายเป็น ขี้เถ้า
จะได้ ไม่เหงา โศกสัน
ถึงแม้ ผ่านไป หมื่นวัน
สุขสัน เช่นนั้น ตลอดไป
