แด่เพื่อนร่วมทุกข์

                ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่า “อักษรไม่กี่อักษร คำพูดไม่กี่คำ”

ที่ถูกถ่ายทอดจากคนผู้หนึ่ง ส่งผลกระทบต่อคนหมู่มาก

เป็นบทเรียนที่หนูได้เรียนรู้มากับตนเอง

จากจดหมายอิเล็กทรอนิกซ์ ที่ส่งให้คนทั้งกรมฯ

จุดเริ่มต้นจากประกายความคิดและงานเขียนอันงดงาม

จากผู้มีพลังเชิงบวกเต็มเปี่ยม สู่ผู้อ่าน

ผ่านผู้มีพลังเชิงบวกและมีอำนาจกระตุ้นให้มีพลังส่งผ่านคนหมู่มาก

เกิดการสั่นสะเทือน เชิงบวกโดยส่วนใหญ่

มีการตอบสนองทั้งเชิงบวกและลบ ตามจริตนิสัย

แรงสะท้อนส่งผลกระทบต่อตัวตนของหนู

ซึ่งมีหน้าที่เพียงส่งผ่าน ทำให้เกิดการชะลอ

จนพิจารณาในตนเองอย่างแยบคาย ว่า “ควรทำ”

 จึงเขียนชี้แจงผ่านจดหมายอิเล็กทรอนิคว่า “จะขอโอกาสทำต่อ”

แต่ด้วย ณ ขณะนั้น จิตของผู้เขียนจดหมาย ขุ่นมัว และมีเรื่องอื่น ๆ ที่กำลังพิจารณาค้างอยู่ แต่ไม่สามารถแยกแยะได้

ด้วยความยังเป็นผู้เขลา จดหมายถูกส่งไปผนวกกับความรู้สึกมากมาย ผู้ได้รับจดหมาย อ่านแล้วเกิดแรงสั่นสะเทือนตามจริตนิสัย

บางคนอ่านแล้วรู้สึก แล้วก็พูด ๆ ๆ แล้วก็เงียบไป

บางคนอ่านเเล้วรู้สึก แต่ก็ไม่พูดอะไร เงียบไป

บางคน อ่านแล้ว ตอบกลับ

บางคนอ่านแล้วสงสัย ถามกลับ

บางคนอ่านแล้วสงสาร

หลากหลายความสั่นสะเทือน

จนสุดท้ายได้เขียนชี้แจงไปทุกฉบับ

แต่มีจดหมายฉบับหนึ่งส่งถึงผู้มีพลังและมีอำนาจ

แต่ผู้เขียนยังปะปนกับความขุ่นมัวที่มีทุนเดิม

ด้วยความไม่คาดคิด จดหมายถูกกระจายสู่คนหมู่มาก

เกิดผลกระทบทั้งเชิงบวกและลบ

ณ ขณะที่รับรู้

ได้เรียนรู้ว่า

“โลกแห่งอินเตอร์เน็ตไร้ขอบเขต”

ง่ายมาก ๆ ที่จิตเราจะหลงไป

ความหลงเป็นบ่อเกิดของ ความโกรธ และความโลภ ตามมา

ถ้ามองความหลงไม่ทัน ก็จะ เกิดความโกรธ เกิดความโลภ

สุดท้ายก็ "เกิดทุกข์"

จิตของมนุษย์นั้น เคลื่อนไปรวดเร็วมากมาย

กำลังแห่งสติปัญญาของหนู ไม่มากพอที่จะ ตามกิเลสในตนเองทัน

ได้สร้างอกุศลกรรมโดยไม่ได้ตั้งใจ

ได้เรียนรู้กับตนเองอย่ารวดเร็ว กับ ระยะเวลาเพียงไม่กี่วัน

เป็นความทุกข์ที่หนักอึ้ง

แต่ช่างเป็นบทเรียนที่งดงาม เป็นทุกข์ที่พอมองเห็นปุ๊บก็ดับปั๊บ

ทำให้ระลึกถึงคำกล่าวของครูที่เอ่ยเมื่อไม่นานมานี้ว่า

“โอ่งน้ำที่เรามองว่ามันใส

แต่พอเอามือลงไปกวนมันก็ขุ่น”

 

เหมือนที่ผ่านมา เหมือนจิตหนูค้าง ติดสุข สบายอยู่ ไม่ค่อยเร่งภาวนา ค้าง ๆ แบบสบาย ๆ เหตุการณ์นี้ ช่วยกระตุ้นให้เห็นทุกข์ กระตุ้นให้เห็นว่า

“ยังไม่พอ”

“ฝึกตนเท่านี้ยังไม่พอ ต้องทำอีก”

 

กราบขอขมาทุกดวงจิตที่ได้รับผลกระทบจากจดหมายอิเล็กทรอนิกซ์ ทุกฉบับของหนู

กราบขอขมาผู้คนที่การกระทำที่ผ่านมา ส่งผลกระทบให้ท่านทุกข์

ซึ่งหนูก็ได้รับผลของการกระทำแล้ว ไม่ว่า แบบใด

 

เป็นบทพิสูจน์ว่า

 

“แท้ที่จริง เราไม่ได้ทุกข์คนเดียว เราไม่ได้อยู่คนเดียว ทำให้หนูต้องตั้งใจกับตนเองให้มาก มีสติให้มาก ไม่เช่นนั้น จะเป็นผู้สาดทุกข์โดยไม่ได้ตั้งใจ”

 

กับที่ผ่านมาเป็นบทเรียนอันงดงามที่ต้อง ทบทวนกับตนเองให้มาก

พยายามให้มาก เพราะกิเลสในใจมันฉลาด รอจังหวะที่จะแหลมหน้าออกมา สร้างอกุศลกรรม อยู่ร่ำไป

 

กราบขอบพระคุณทุก ๆ สรรพสิ่งที่ให้บทเรียน

และกราบขอขมาทุกสิ่งทุกอย่างกับความโง่ที่รู้ไม่เท่าทันกิเลสแห่งตน

จากบทเรียนแห่งความเขลา

 

ถ้าให้มอง น่าจะกำลังเป็นจุดหักเลี้ยว หักเหอะไรสักอย่าง

แต่ปัญญายังไม่ถึงพร้อม ทำได้เพียงน้อมกายน้อมในลงเรียนรู้ ความจริง