ลึกๆ ในความทรงทำ

เมื่อปลายๆปี 2547 เพื่อนชวนให้ไปสมัครสอบบรรจุ อบต.ที่โคราช ให้เราพามันไปหน่อย เอาดิ เราก็ว่างอยู่พอดี เพราะเพิ่งลาออกจากครูอัตราจ้าง มาขายชานมไข่มุก (ตอนนั้นกะลังฮิตใหม่ๆ) กะลังขายดิบขายดีก็ต้องพามันไป ผลออกมาทั้งแก๊งสอบผ่านสองคน และเราก็ดันไปบรรจุก่อนเพื่อนอีก หนังสือเรียกบรรจุมาที่ให้เลือกลง อบต.ที่โคราชทั้งนั้นเลย ไกลบ้านเราจัง แต่แล้วก็มีเรื่องเหลือเชื่อเกิดขึ้น ช่วงนั้นเราก็ติดตามข่าวเรียกบรรจุตามกระทู้ ตามห้องสนทนาต่างๆ อีก 3 วันจะไปรายงานตัวที่โคราช เผอิญเข้าห้องสนทนาของโยธาไทย ได้พบคนคนหนึ่ง เขาถามเราว่าทำงานอะไร เราก็บอกว่ารอบรรจุ อบต.ตำแหน่งนักวิชาการศึกษา เขาก็บอกว่า อบต.พี่มีตำแหน่งนี้ว่าง อยู่วาริน (อ้าวใกล้เข้ามาแล้ว) เขาก็บอกต่อว่าพี่เป็นนายก อบต.บุ่งไหม เข้ามาติดต่อได้เลย รุ่งขึ้น พ่อแม่เราก็พาไปอุบล แบบไม่รู้ว่าบุ่งไหมอยู่ไหน เขาบอกว่าอยู่ทางไปพิบูล อ่ะลองดู ว่าเขาคนนั้นเป็นนายกจริงหรือเปล่า นัดกัน 9 โมงเช้า แต่คณะของเราหลงทาง กว่าจะถึงก็ปาเข้าไป 11 โมงแล้ว เป็น อบต.เล็กๆ มีพนักงานอยู่ไม่กี่คน ดูแล้วก็อบอุ่นดีนะ ด้านหลังของอบต.เป็นบุ่งไหม (สายน้ำที่แยกออกมาจากน้ำมูล) วิวสวยมั่กๆ

และแล้วเราก็ได้มาบรรจุที่ อบต.นี้ นายก ก็ดีไม่เรียกเงินเราซักกะบาท แกบอกว่าขอบใจที่เรามาทำงานให้แก (แหม คิดกันอย่างนี้ทุกคนคงนี้เน๊าะ)

 

ขอบคุณทุกคนอีกรั้งนะคะ...