มันจะเป็นไปได้หรือไม่

ครู อาจารย์ มหาวิทยาลัย

25 ปีก่อนผมเองไม่เคยสนใจกับระบบการศึกษาในเมืองไทยเลย ..(ระดับบริหาร ) แต่ระดับปฏิบัติการแล้ว ผมได้ย่างก้าวสู่เวทีแห่งการเรียนการสอนเมื่ออายุได้ 15 ปีครับ มือถือไมค์ ไฟไม่ได้ส่องหน้าหรอกครับ..แต่เริ่มฝึกฝนตัวเอง อ่าน ศึกษา แล้วนำสิ่งที่ได้เหล่านั้นไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับเด็ก ๆ รุ่นน้อง นั่นคือจุดเริ่มต้นของการเข้ามามีส่วนร่วมในกระบวนการเหล่านี้...มีอยู่ครั้งหนึ่งคิดว่า..ชีวิตเราคงไม่มีช่วงไหนที่มีความสุขเท่ากับตอนเป็นเด็กประถม เข้าไปเรียน แล้วเล่น และก็กลับบ้าน โดยนั่งมองเด็ก ในโรงเรียนแห่งหนึ่งในอำเภอพระสมุทรเจดีย์ ปี 2545 กำลังเดินทางกลับบ้านกันหลังจากสอนเสร็จครับ เขาดูมีความสุข ร่าเริง ไร้ซึ่งสิ่งที่ผู้ใหญ่หลายคนพบเจอ ทำให้อยากย้อนเวลากลับไปในช่วงเวลาดังกล่าว..แต่ก็คงไม่สามารถทำได้ ...แล้วยิ่งวันหนึ่งได้ทุนเพื่อศึกษาต่อในระดับปริญญาโท..ทำให้เข้าไปเรียนและได้ทำกิจกรรมเกี่ยวกับการเรียนการสอนมากขึ้น..แต่ชีวิตหักเหให้เข้าไปทำงานกับองค์กรเอกชน ..และได้มีโอกาสสนทนากับเจ้านาย..ครับ ท่านให้แง่คิดมากมาย..แต่ที่จำได้สำหรับวงการศึกษาคือ..แกยังไปสอนพิเศษ (แบบไม่คิดตังค์ ) ให้กับสถาบันที่แกจบมาครับ...แต่ผมเองไม่รู้สึกว่าเป็นอะไรพิเศษ แค่คนหนึ่งอยากตอบแทน..สถาบันที่ให้ความรู้แก่เขา..แต่วันที่ผมได้คำตอบและได้แนวคิดนั้นมาต่อยอด..คือวันที่ผมได้เข้ามาสัมผัสสถาบันอุดมศึกษา..ที่เราเรียกว่า มหาวิทยาลัยครับ...มันเป็นความฝันเล็ก ที่อยากให้เกิดในสังคมอุดมศึกษาของเมืองไทย..จะเป็นไปได้หรือไม่กับอาจารย์ที่เข้ามาสอนนั้นควรจะประสบความสำเร็จก่อน...สำหรับวิชาการที่จะเข้ามาสอน..จะเป็นไปได้หรือไม่ฝ่ายบริหารควรจะประสบความสำเร็จหรือมีประสบการณ์ตรงจากการบริหารงานที่เสี่ยงต่อการล้มละลาย..ผมเองไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้ครับ..แต่เพราะสิ่งที่ได้ฟังจากรุ่นพี่ เมื่อปี 2548 แล้วมาได้คำตอบตอนปี 2552 ครับ คงจะดีนะ ถ้าอาจารย์ที่สอนทางด้านวิศวกรรมโยธา จะเป็นผู้ที่เคยเป็นวิศวกรทางด้านนี้โดยตรง และผ่านงานมาก่อน..อาจารย์ที่สอนทางด้านการเงิน การธนาคาร ก็ควรจะเป็นแบบนั้น แม้กระทั่งบางสาขาวิชา เช่น รัฐศาสตร์ นิติศาสตร์ สังคม มนุษย์ ศึกษาศาสตร์ การเงิน บัญชี เป็นต้น หรือแค่ร้อยละ 70 ของ อาจารย์ที่อยู่ใน สถาบันการศึกษา จบและเคยทำงานด้านนั้น ๆ โดยตรง มันจะเป็น Learning by doing  ที่มีค่ามากครับ หรือแม้กระทั่งฝ่ายบริหาร..ผมมองว่าทุกวันนี้ ..เรามองแต่เรื่องของตัวเองมากเกินไปจนลืมมองสิ่งที่มีค่าสูงสุดสำหรับการศึกษาครับ....