วันนี้ต้องถูกประเมินผลงาน เรื่องราวที่เขียนไว้ในวันที่ผ่านๆ มา มีประโยชน์มากได้นำมาประกอบการเขียนผลงาน รู้สึกว่าอึมม วันนั้นเขียนไปได้อย่างไร หากวันนี้จะต้องเขียนก็เขียนไม่ได้อย่างที่ได้บันทึกไว้ หลายอย่างเมื่ออ่านก็ทำให้นึกได้

ผมเองไม่ได้เขียนบล็อกมาพักใหญ่เหมือนกัน มัวแต่วุ่นๆ กับคุณลูกที่เค้าจะไปเรียนต่อมอหนึ่ง สรุปว่า ผมต้องยอมแพ้กับความตั้งใจของน้องหยก ที่เค้ามุ่งมั่นต้องการที่จะไปเรียนในนครสวรรค์ เมื่อยอมแพ้กับความตั้งใจแล้วและลูกมีความหวัง เราก็ต้องสนับสนุนก็เลยเป็นอะไรที่ต้องพากันไปกวดวิชา ผลก็ทำให้ลูกได้เพื่อนใหม่ ได้คุณครูคนใหม่ ได้เห็นสไตล์การสอนแบบถึงลูกถึงคน และผมก็ได้เห็นถึงการสูญเปล่าของลูก เนื่องจากการที่ไม่มีพื้นความรู้แล้วไปเรียนระดับมอต้น ประกอบกับไปกวดวิชาช้าด้วยเมื่อไปก็เจอกับข้อสอบเลย ก็ทำให้เป็น”เด็กน้อยเห็นเครื่องบิน” ไม่สามารถทำอะไรได้เลย ชัดๆ ก็วิชาคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และนี่ก็คือโอกาสของผมที่จะได้เติมในส่วนที่ขาดให้กับเค้า แบบนี้แหละที่จะช่วยคุณลูกได้ คุณว่าจริงหรือเปล่าครับ