วันนี้ตื่นขึ้นมาก็เห็นท้องฟ้าครึ้มๆ นึกว่าคงจะไม่ได้เที่ยวเสียแล้ววันสุดท้ายซะด้วย โอ้เอ้กว่าจะลงมาทานอาหารเช้าก็ปาเข้าไปแปดโมง จัดของลงมา check out ฝากกระเป๋าเดินทางไว้ที่ Counter (พบสาวไทยสองคนกำลังทานอาหารเช้าอยู่ ทักทายกันทราบว่าน้องคนหนึ่งทำงานที่ AIS
 

             

               วันนี้ตั้งใจว่าจะไปเดินชมวัง จากที่พักเดินตรงไปไม่เลี้ยวซ้ายเหมือนทุกครั้ง พอถึงถนนใหญ่เห็นวัง Changdeokgung อยู่ฝั่งตรงข้าม ข้ามถนนไปจึงรู้ว่าปิดทุกวันจันทร์ (ดันเป็นวันนี้ เสียใจนิดๆ ) แต่ก็ถ่ายรูปข้างหน้า และเดินไปตามซอยข้างๆ เดินชมอย่างไม่มีจุดหมาย ถ่ายรูปไปเรื่อยๆ เลี้ยวไปเลี้ยวมาเห็นเด็กนักเรียนก็เดินตาม ตอนแรกว่าจะตามไปดูโรงเรียนมัธยม แต่พอดีเห็นป้าย Bukchon: a Hanok Community มองดูเห็นเป็นชุมชนที่น่าสนใจดี กำลังลังเลใจว่าจะเข้าไปได้หรือไม่ พอดีมีครูพานักเรียนชั้นประถมเข้า ก็เลยเดินตามเข้าไป เป็นบ้านแบบโบราณ เป็นแหล่งการเรียนรู้ที่ครูพาเด็กมาเรียนจากของจริง เห็นการสอนของครูที่เน้นนักเรียนเป็นศูนย์กลาง นักเรียนไม่ได้เคร่งเครียดอะไร เป็นการพูดคุยกัน ถ่ายภาพในหมู่บ้านนั้นหลายรูป ตอนจะออกเห็นชายชรากำลังซ้อมดนตรีหรือเทียบเสียงอยู่ก็ไม่รู้ แต่ฟังแล้วก็เพราะดี

                  

                  

                  

                  

               จากนั้นก็เดินต่อไปเลี้ยวไปเลี้ยวมาก็ถึงทางแยกตรงที่เคยลงรถบัสจากสนามบิน มองเห็นป้ายรถบัสด้านที่จะพากลับไปสนามบิน มีป้ายบอกเวลาทำให้รู้ว่าช่วงบ่ายนี้จะต้องมารอที่นี่ตอนไหน จากนั้นก็เดินต่อไปจนถึงพระราชวัง  Gyeongbokgung เห็นคนมากมาย ถ่ายรูปที่ด้านนอก ไม่ได้เข้าไปข้างใน เพราะจำได้ว่าตอนมากับทัวร์เมื่อปีที่แล้วเคยเข้าไปแล้ว อยู่ข้างนอกถ่ายภาพทหารยามที่เปลี่ยนเวรกัน เห็นเด็กนักเรียนตัวเล็กๆมากมาย  หลังจากถ่ายรูปจนพอใจ ก็เดินเที่ยวชมต่อไปเรื่อยๆ เห็นอนุสาวรีย์และอาคารของรัฐบาล ระหว่างทางก็ดูร้านอาหารไปเรื่อยๆ ผ่านร้านเกี๊ยวซ่า เห็นคนขายกำลังปั้นอยู่ดูน่าสนใจดี คนในร้านก็เยอะ เลยแวะทานกัน อร่อยมาก ผมสั่งมาม่ามาทานด้วย
                  

               

               

               

               

               

               เสร็จแล้วเดินต่อไปเมื่อมุ่งหน้ากลับที่พัก ระหว่างที่ผ่านย่านอินซาดอง สุนิตบอกว่าจะขอแวะเข้าไปซื้อผ้าพันคอที่ร้านที่เห็นเมื่อคืน เมื่อคืนไม่ได้แวะเพราะฝนตก ผมเองไม่ได้เดินตามไป มัวแต่ถ่ายรูป มองหาก็ไม่รู้ว่าร้านไหน สรุปว่ามาหลงกันเอาตอนสุดท้ายที่จะกลับนี่เอง รู้สึกหงุดหงิดเหมือนกันไม่น่าจะแยกกันเลย เดินมองหาเท่าไรก็ไม่เจอ ดูนาฬิกาแล้วเห็นว่าเดี๋ยวจะไปสนามบินไม่ทัน ก็เลยตัดสินใจเดินกลับไปที่พักคนเดียวเพราะฝากกระเป๋าไว้ที่นั่น  ซึ่งในที่สุดก็เดินไปเจอกันที่ใกล้ๆ ที่พักนั่นเอง