เพลงไผ่ใต้เงาจันทร์

                                     กระต่ายใต้เงาจันทร์

เพลงขลุ่ยครวญเคล้าคลอรอผิวแผ่ว
ท่วงทำนองเจื้อยแจ้วแว่วอ่อนหวาน
ในบทเพลงบทเก่าที่ยาวนาน
เห่ขับกล่อมท่ามรัตติกาลให้ฝันดี

แต่วันนี้เหลือเพียงขลุ่ยในลำเก่า
กับร่องรอยความเศร้าอยากหลีกหนี
ชะลอนิ้วพลิ้วบรรเลงเพลงดนตรี
โอดสะอื้นร้าวฤดีท่วงทำนอง

พลิ้วพัดไหวกระไรหนอใต้คืนค่ำ
ความคิดถึงช่างลึกล้ำจนหม่นหมอง
มอบบทเพลงเปื้อนน้ำตาจนพร่านอง
บอกร่ำร้องผ่านฟากฟ้าว่า...เดียวดาย...

ผ่านรัตติกาลน้ำค้างพรมลมอ้างว้าง
ความไกลห่างทำเจ็บจนใจสลาย
เพลงไผ่พรมลมน้ำค้างแทบวางวาย
ยังคิดถึงมิจางหาย..ใจเจ็บนัก......

เสียงขลุ่ยผิวลิ่วลมพรมใบไผ่
ใต้ห้วงเหวรอบางใครใจเหน็บหนัก
ใต้บทเพลงมีน้ำตาคำว่ารัก
ความทรงจำความรักจึงเดินทาง

กลางแสงจันทร์เงียบเหงาเฝ้าหวาดหวั่น
อยากให้กลับมารับขวัญอยู่เคียงข้าง
อ้อมกอดอุ่นคุ้นอยู่มิรู้จาง
กลับเลือนหายไกลห่างอ้างว้างครวญ

ใจเอ๋ยใจจึงเคว้งคว้างอ้างว้างนัก
เหมือนไร้หลักสิ้นไร้ไม่คืนหวน
ฝากบทเพลงข้ามขอบฟ้าน้ำตานวล
แผ่วรัญจวนบทเพลงเก่าเราเคยฟัง