ครั้งหนึ่งในชีวิตเคยได้รับทุนไปศึกษาต่อเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อตอนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ไม่เคยคิดเลยว่าตนเองจะได้มีโอกาสไปต่างประเทศ มันเป็นแค่ความฝันลมๆแล้งๆเมื่อตอนยังเป็นเด็ก การไปเรียนที่ต่างประเทศมันต้องใช้ค่าใช้จ่ายเยอะแยะมากมาย ถึงแม้ว่าจะได้รับทุนแต่ก็ต้องใช้จ่ายพอสมควร ตอนที่เดินทางไปนั้นเป็นช่วงที่ค่าเงินของไทยเราตกต่ำมาก ครอบครัวก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมายแต่พ่อและแม่ก็ทำให้ฝันของเราเป็นความจริงขึ้นมาได้ ด้วยความรักอยากให้ลูกได้รับประสบการณ์ที่ดีต้องแลกด้วยอะไรก็ไม่ใช่อุปสรรคสำหรับพ่อแม่ ถึงแม้ว่าจะลำบากมากแค่ไหนก็ทำได้เพื่อลูก

         จากเหตุการนี้ทำให้เรากลับกลายเป็นคนที่กลับมามองย้อนถึงความรักที่พ่อและแม่มีให้กับเราจากที่เมื่อก่อนอาจจะยังไม่ค่อยจะให้ความสำคัญแต่ก็รู้สึกว่ารักแต่คิดว่ายังไงพ่อแม่ก็อยู่รอเราอยู่ที่บ้านและก็รักเราตลอด จึงไม่ค่อยจะสนใจอยากจะไปเล่นแต่กับเพื่อน เพราะฉะนั้นถ้าใครยังทำตัวไม่ดีหรือยังไม่บอกรักพ่อแม่ ก็ต้องบอกท่านซะก่อนที่จะไม่มีโอกาส