ผมเห็นภาพนี้ในฮาร์ดดิสสำรอง จำได้ว่าเคยถ่ายภาพไว้เมื่อครั้งไปเดินป่าที่ "สวนหินผางาม"กับคณะครู กศน.พระยืน และได้แวะไปไหว้พระ จึงเหลือบไปเห็น ตอนแรกก็ไม่เข้าใจ นึกไปว่า ใครมาลืม "ตาชั่ง"กับ "หัวมัน" ไว้ จนมีครู กศน. "หัวไว" คนหนึ่งพูดขึ้น จึงได้เข้าใจว่า...นี่ คือ "ช่างหัวมัน"
ต่อมา จึงได้มาพบ บทกลอนสอนใจ "ช่างหัวมัน" และ "อย่าช่างหัวมัน" ของท่านพุทธทาสฯ จึงได้นำมาใช้ประกอบรูปภาพนี้ เป็นกลอนส่งเสริมการอ่านสำหรับผู้ใหญ่ (การอ่านเปิดความคิด การคิดเปิดปัญญา) ...ลองอ่านดูนะครับ
ช่างหัวมัน
จงยืนกราน สลัดทั่ว “ช่างหัวมัน”
ถ้าเรื่องนั้น เป็นเหตุ แห่งทุกข์หนา
อย่าสำออย ตะบอยจัด ไว้อัตรา
ตัวกูกล้า ขึ้นเรื่อยไป อัดใจตาย
เรื่องนั้นนิด เรื่องนี้หน่อย ลอยมาเอง
ไปบวกเบ่ง ให้เห็นว่า จะฉิบหาย
เรื่องเล็กน้อย ตะบอยเห็น เป็นมากมาย
แต่ละราย รีบเขวี้ยงขว้าง ช่างหัวมัน
เมื่อตัวกู ลู่หลบ ลงเท่าไหร่
จะเย็นเยือก ลงไป ได้เท่านั้น
รอดตัวได้ เพราะรู้ใช้ “ช่างหัวมัน”
จงพากัน หัดใช้ ไว้ทุกคนฯ
อย่าช่างหัวมัน
อย่าบิ่นบ้า มัวแต่อ้าง ช่างหัวมัน
ถ้าเรื่องนั้น เกี่ยวกับเพื่อน มนุษย์หนา
ต้องเอื้อเฟื้อ ปฏิบัติ เต็มอัตรา
โดยถือว่า เป็นเพื่อนเกิด - แก่เจ็บตาย
การช่วยเหลือ เหมือนช่วย ตัวเราเอง
เมื่อจิตเพ่ง- เล็งช่วย ทวยสหาย
ย่อมลดความ เห็นแก่ตัว ลงมากมาย
ทุกทุกราย อย่าเขวี้ยงขว้าง ช่างหัวมัน
เห็นแก่ตัว บางเบา ลงเท่าไร
ยิ่งเข้าใกล้ พระนิพพาน เห็นปานนั้น
รอดตัวได้ เพราะไม่มัว ช่างหัวมัน
จงพากัน ใคร่ครวญ ถ้วนทุกคน ฯ
จริงแหละ.... ผอ.ช่างหัวมัน คติสอนใจดีครับ