หางนกยูงยืนตระหง่านผ่านแดดฝน
  มิเคยบ่นผลิช่อล้อลมหนาว
 ฝืนอดทนซึมซับรับเรื่องราว
กี่หมื่นคราวมิท้อต่อชะตา

 

เปรียบคุณครูผู้รักในศักดิ์ศรี
อุทิศพลีเพื่องานการศึกษา
เทียนหนึ่งเล่มส่องสว่างทางปัญญา
ศิษย์ทั่วหน้าได้รู้เพราะครูเพียร



 เหนื่อยมากไหมคุณครูผู้ยิ่งใหญ่
หนทางไกลสอนศิษย์ประดิษฐ์เขียน
ผ่านคืนวันทุ่มเทด้านการเรียน
หลายรุ่นเปลี่ยนเทียนส่องผ่องอำไพ

 

 เทียนสว่างเผาตนจนเจ็บปวด
ทรวงร้าวรวดผู้อื่นชื่นสดใส
สักกี่คนหวนคิดแค่ห่วงใย
กำลังใจเติมต่อหล่อลมปราณ

 

 

จนศิษย์ข้ามถึงฝั่งสู่จุดหมาย
เทียนละลายลืมครูผู้กล้าหาญ
ปล่อยผู้ส่งอ่อนล้าอยู่ช้านาน
ณ  สถานถิ่นเก่าที่เฝ้าคอย

 

ถึงกำหนดครบวาระลาพักผ่อน
เส้นทางจรตอนเกษียณหวนละห้อย
นามคุณครูผู้ยิ่งใหญ่ยังเลิศลอย
ลูกศิษย์พลอยมุทิตาต่างชื่นชม

 

ขอไตรรัตน์คุ้มครองให้ผ่องใส
ทั้งกายใจไร้ทุกข์เป็นสุขสม
แผ่ร่มเงาให้ศิษย์ชื่นรื่นอารมณ์
ชนนิยมเทิดค่าบูชาครู.

...............................

ประพันธ์โดย วราภรณ์  ธรรมทิพย์สกุล
โรงเรียนคงทองวิทยา  อ.ดอนตูม จ.นครปฐม

ขอขอบคุณภาพจากอินเทอร์เน็ต