โยมแม่โทรมาตอนบ่ายว่าไชยาเสียแล้ว สอบถามแล้วก็ไปเคารพศพที่วัดแหลมทรายตอนเย็น กลับมาเทศน์ที่วัด เสร็จแล้วญาติก็มารับไปนั่งที่งานศพอีกครั้ง เพิ่งกลับมาเมื่อครู่...
ไชยา เวชศาสตร์ นอกจากเป็นลูกพี่ลูกน้องแล้วก็เป็นเพื่อนร่วมรุ่นเรียนเทคนิคหาดใหญ่เมื่อสามสิบปีก่อน เมื่อผู้เขียนเป็นเจ้าอาวาส เค้าก็เป็นกำลังสนับสนุนในส่วนที่ช่วยได้ สุดท้ายก็คืองานทอดผ้าป่าที่วัด ในฐานะหัวหน้าวง Chai The Islander เค้าก็พาเพื่อนร่วมวงมาเล่นดนตรีในงานภาคกลางคืน...
เมื่อวัยเด็กนั้น ไชยาเคยหัดมวยไทย ใช้ชื่อว่า กาเซ็ม ศิษย์ขุน ก็มีฝืมือพอสมควร ความสามารถก็เคยต่อยระดับคู่เอกของเวทีโทรทัศน์ช่อง๑๐ หาดใหญ่ เมื่อสามสิบกว่าปีก่อน กำลังจะขึ้นชั้นไปต่อยเวทีกรุงเทพ แต่เพราะตาเป็นต้อทำให้เลือดเข้าตา จึงเลิกชกมวยมาหัดกีต้าร์...
ตอนเรียนเทคนิคก็รวมทีมเพื่อนๆ ซ้อมดนตรี บางครั้งก็ชวนกันไปเช่าห้องดนตรีและเครื่องดนตรีซ้อมในเมืองหาดใหญ่ ซึ่งผู้เขียนก็เคยติดก๊วนไปกับพวกเค้า ๑-๒ ครั้ง แต่เพราะผู้เขียนความสามารถไม่ถึง เพียงดูพวกเพื่อนๆ ซ้อมกัน แล้วก็เผลอหลับไป จนกระทั้งซ้อมกันเสร็จจึงปลุกผู้เขียนแล้วชวนกันกลับ...
เมื่อผู้เขียนบวช ๑-๓ ปีแรก มีครั้งหนึ่งไปงานบุญที่แหลมวังบ้านเดิมของพ่อเฒ่า(ตา) ผู้เขียนก็พบกับไชยาจึงชวนกันไปเยี่ยมญาติผู้ใหญ่ เมื่อถูกถามว่าทำงานอะไร ? ไชยาจะบอกว่า "ผมเล่นดนตรี ครับ" ผู้เขียนรับรู้ได้ถึงความมั่นใจและพอใจที่ตอบไปอย่างนั้น โดยไม่ใส่ใจว่าผู้ฟังจะยกย่องหรือตำหนิอย่างไร...
ประมาณสิบปีก่อนที่เค้าจะแต่งงาน ไชยาบวชหนึ่งพรรษา ตอนใกล้จะลาสิกขา ก็มาเยี่ยมและพักกับผู้เขียนที่วัดยางทอง ๒-๓ คืน ก็ปรึกษาอนาคตกัน ผู้เขียนก็แนะนำว่าให้เรียนต่อด้านดนตรีสากลแล้วก็เป็นครูสอนดนตรี เพราะความรู้ความสามารถนั้นเพียงพอแล้วด้านนี้... ซึ่งเค้าก็เห็นด้วย บอกว่าเลิกฝันแล้วที่จะโด่งดังระดับโลก อะไรทำนองนี้
แต่ เค้าก็ไม่ได้ทำตามนั้น ไชยาก็ยังเล่นดนตรี ยังคงเหมือนเดิม จนกระทั้งวาระสุดท้าย ยังคงเร่ร่อนยึดอาชีพนักดนตรี...
ไชยามีโรคประจำตัวก็คือหัวใจรั่วมาตั้งแต่เรียนเทคนิคด้วยกัน... สิบกว่าปีก่อนที่กรุงเทพ เคยช็อกสิ้นลมหายใจ น้องชายนำส่งโรงพยาบาลปั้มหัวใจจนฟื้นขึ้นมาได้... ปัญหาเรื่องโรคกำเริบนี้มีเสมอสำหรับเค้า หลังสุดก็เมื่อประมาณสองปีก่อน เค้าเคยมาเล่าให้ฟังว่า ไปวิ่งออกกำลังกายที่ชายทะเล เกิดช็อกล้มลง โชคดีที่คนใกล้ๆ แถวนั้นช่วยไว้ได้... แต่ครั้งนี้ ไชยานอนหลับไม่ตื่น...
คืนนี้ กลับจากเคารพศพ ผู้เขียนก็ปรารภการจากไปของเค้า ยกข้อเปรียบเทียบเรื่องคนไม่สามารถประสบความสำเร็จได้ว่าเหมือนกับดอกบัวที่ไม่สามารถบานได้เพราะอุปสัค ๕ ประการ คือ
- ถูกสัตว์เจาะไช (มีโรคภายใน)
- กิมิชาติกินใบ (ร่างกายไม่สมประกอบ)
- ต้องภัยเพราะแรงลม (ลมปากของคน)
- กินรีเด็ดดม (หนุ่มหรือสาวขัดขวาง)
- น้ำและเปลือกตมไม่เพียงพอ (บุญบารมีไม่ถึง)
สำหรับไชยา ถูกสัตว์เจาะไช กล่าวคือเค้ามีโรคประจำตัว จึงทำอะไรมักจะสะดุด ถ้าว่าเค้าไม่มีโรคหัวใจรั่ว คงจะโด่งดังกว่านี้ในด้านดนตรีที่เค้ารัก และอาชีพการงานก็น่าจะมั่นคงกว่านี้...
อย่างไรก็ตาม ผลงานเค้าก็ยังมีอยู่บ้าง ใครสนใจก็ลองหาฟังได้ คลิกฟังตัวอย่าง
ขอไว้อาลัยกับไชยาด้วยครับหลวงพี่ คลิกไปชมภาพการแสดงแล้ว ลีลาใช้ได้ครับ
ขออนุโมทนาแทนไชยาด้วย...
เจริญพร
ตามมาไว้อาลัยผู้วายชนม์ด้วยครับ
ขอไว้อาลัยแด่.......คนรักก็คาดหวัง(จะเห็นความเจริญ) คนชังก็คาดโทษ (อยากให้มีอันเป็นไปในทางไม่ดี) คนเราก็งี้ครับหลวงพี่ เขาคงเกิดมาเพื่อทำให้เราเสียดาย อีกไม่นานเราจะตามเขาไปใช่ไหม