การมีเป้าหมายที่ชัดเจนนั้นดีแล้ว แต่การเดินทางไปถึงเป้าหมายนั้นมีหลายเส้นทางควรเลือกเอาเส้นทางที่เหมาะในขณะนั้น

พึ่งว่างเข้ามาบันทึกนี้  หลังจากยามเย็นเมื่อวันวานได้ออกจากนอกเมืองหาดใหญ่ล่องขึ้นไปนอนที่บ้านพักในเขต อ. หัวไทร จ. นครศรีธรรมราช  ท่ามกลางสายฝนนำส่งไปจนเข้าเขตจังหวัดนครแล้วไม่มีสายฝนเลยตลอดเส้นทางที่ผ่าน

        ประมาณ 1 ทุ่มเศษก็ไปถึงที่พักทานเข้าแล้วเตรียมบรรยายพิเศษสำหรับวันรุ่งขึ้น  พออรุณรุ่งโผล่พ้นผืนน้ำทะเลฝั่งอ่าวไทยเห็นเป็นสีส้มจาง ๆ ประมาณ 6 ครึ่งกว่า ๆ ก็ออกจากที่พักมุ่งเข้าสู่ตัวเมืองนครศรีธรรมราช

        บรรยายกาศยามเช้าเห็นคนจูงวัวชนมากกว่า 3 ตัวตามข้างถนนที่ขับรถผ่านไป  มีรถเก๋งแซงขึ้นข้างหน้าแล้วทำทีท่าว่าท้าแข่งรถ...อิ อิ อิ  ไปเถอะ  ผมอยากขับรับลมชมวิวไปด้วยความไม่ประมาทครับ

        ประมาณ 8.30 น. ก็ถึงที่หมายคือสถานที่วิทยาลัยศรีโสภณอันเป็นที่เล่าเรียนใหม่ที่เจ้าบ้านมอบถวายมหาจุฬา ฯ เพื่อให้เป็นที่เรียนของ ม. มจร. วข. นครศรีธรราราช

        วันนี้บรรดานิสิตทุกรูป/คน มาร่วมเรียนเหมือนอย่างที่เคยมี  และมี 3 กลุ่มนำเสนอผลงานหน้าชั้นเรียน  เราเรียนกันถึงเย็นประเภทเหมาทั้งวันเลยละวันนี้  ได้ร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันตลอด ช่วงบ่าย 4 โมงเย็นเลิกเรียนแล้วกลับมาถึงแถวบ้านท่าเรือเจอสายฝนตกหนักมากเลย

        สังเกตเห็นล้อบางแห่งไต่หลังน้ำทำท่าจะลื่น ๆ ต้องขับอย่างระวังมากเลยละ  แต่พอจะเข้าเขต อ. หัวไทรก็ไม่มีฝนแล้ว...

        มาถึงที่บ้านแล้วลงไปวิ่งตามชายทะเล  วันนี้มีคลื่นข้อนข้างแรงนิดหน่อย  วิ่งพอได้เหงื่อแล้วพักทานอาหารว่างยามเย็นกับมวลญาติ ๆ และคุย  กิน  เล่น  ไปตามประสาคนธรรมดา ๆ และแวะเข้ามาบันทึกนี้ละ 

 แง่คิดวันนี้คือ...การมีเป้าหมายที่ชัดเจนนั้นดีแล้ว  แต่การเดินทางไปถึงเป้าหมายนั้นมีหลายเส้นทางควรเลือกเอาเส้นทางที่เหมาะในขณะนั้น.