เด็กหญิงผู้กุมหัวใจข้าพเจ้าด้วยมือป้อมๆ อ้วนๆ เธอกำลังนั่งละเลียดไอตีม แววตานั้นซุกซน
"พ่อหนูย้ายบ้านแล้วค่ะ"
มากกว่าหนึ่งครั้ง สำหรับถ้อยคำเช่นนี้ที่ข้าพเจ้าได้ยินจากปากของเธอ
"พ่อมีบ้านหลังเล็ก"
เธอกระซิบคำข้างหูข้าพเจ้า
ใจของข้าพเจ้าโยกไกว มือเล็กๆ เสียงเล็กๆ เหล่านี้ทำให้ข้าพเจ้าต้องใช้มือหยาบกระด้างของตัวเองคลำหัวใจบ่อยครั้ง เธอต้องการอะไร
เพียงถ้อยคำเท่านั้นที่กระหน่ำโบย ถ้อยคำที่ทำเอาข้าพเจ้าอับจนคำตอบ เพราะไม่เคยเข้าใจว่าต้องทำอย่างไร
ยามมีโอกาสใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน เด็กหญิงมิได้แสดงสิ่งใดนอกจากประโยคบอกเล่าธรรมดา นอกนั้นเธอก็เหมือนเด็กหญิงน่ารักทั่วไป
"หนูเคยไปบ้านใหม่พ่อ แต่หนูไม่ชอบมันไกล"
น้ำเสียงยังคงร่าเริงแม้ไอติมแท่งทีสองเข้าไปแล้ว
เธอกระตือรือร้นที่จะเล่าหรือใจเธอสั่งให้เป็นเช่นนั้น
เราใช้ช่วงเวลาพักกินขนมร่วมกันไม่บ่อยนักแต่เรื่องราวเหล่านี้เป็นข้อสนทนาของเรา
ข้าพเจ้า..มองเห็นและไม่เห็น
ข้าพเจ้า..ตั้งคำถามและไม่ตั้งคำถาม
ข้าพเจ้า..ฟังและไม่ฟัง
เธอยังคงเล่าความนัยอย่างเดียงสา
สำคัญนัก มือของเธอเขย่าหัวใจข้าพเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่ากับเรื่องเล่าธรรมดา
