สิ่งใดที่อยู่ใกล้มือรีบคว้าเอาไว้ก่อน...

 

พอรุ่งอรุณมาถึงพวกเราต่างลุกขึ้นจากที่นอนไปทำธุรกิจส่วนตัวกันแล้ว  แต่ละคนทำตามหน้าที่ตนเองที่มีอยู่  แม่บ้านจัดเตรียมอาหาร  ให้ลูกทานก่อนเพราะพอแต่งตัวเสร็จมาทานข้าวเช้าแล้วพ่อบ้านก็นำลูกไปส่งที่โรงเรียนเป็นการสอบวัดความสามารถพิเศษกันละ

        พอกลับมาแล้วก็จัดการเรื่องอาหารส่วนตัวและลูกอีกคน เช้าวันนี้ทานเยอะเกินไปหน่อยทั้ง ๆ ที่รู้แต่เสียดายของ  ที่ลูกทานไม่หมด  แถมมีแซนวิส  ขนมม้วน  องุ่นสีม่วงดำ ๆ ตบท้ายด้วยฝรั่ง...ฯลฯ

        นึกถึงเมื่อวานนี้ช่วงเช้าไปถึงที่ทำงานเจอจดหมายเชิญเข้าร่วมประชุมสรรหาคณบดีบัณฑิตวิทยาลัยลงนามโดยประธานสรรหาและอีกฉบับลงนามโดยท่านอธิการบดี  เลยอยู่เข้าร่วมรับฟังมุมคิดเห็น

     ประเด็นว่าอยากได้คณบดีบัณฑิตวิทยาลัยแบบไหนดีอย่างนั้นละ  ก่อนเข้าไปได้ยืนคุยกับผู้ช่วยอธิการบดีท่านหนึ่งสะท้อนถึงปัญหาระดับบัณฑิตศึกษาคือเรามีทั้งบัณฑิตวิทยาลัย  และในคณะต่าง ๆ เราก็มีการบริหารจัดการระดับบัณฑิตศึกษามีเปิดสอน ป.โท  ป. เอก ภายในคณะ

ทำอย่างไรจะจัดการบริหารให้ลงตัว  หรือการมีศูนย์บัณฑิตศึกษาภายในคณะให้ดูแลการศึกษาระดับ ป. โท ป. เอก  อย่างจริงจังไปเลย  ต่อปัญหานี้ได้นำเสนอในที่ประชุมได้รับฟังโดยผู้ช่วยอธิการบดีและต่อเติมด้วยคณะบดีในที่สุด

        พอถึงเวลาเดินทางลงจากตึกไปเข้าร่วมประชุม  สวัสดีคะอาจารย์  รับถุงขนมนมพร้อมกันเเต่เขาไม่ให้ทานในห้องประชุมนะคะ...เอางั้น..เดี๋ยวผมรับเอาไปไว้ในรถแล้วจะมาเข้าประชุมเพราะยังมีคนมาร่วมบางตาอยู่...

        พอเข้ามาอีกที...อาจารย์คะ  รับไปอีกถุงนะคะตอนนี้เขาให้ทานในห้องประชุมได้คะ...สิ่งใดที่อยู่ใกล้มือรีบคว้าเอาไว้ก่อน...งั้นรึ...วาว ๆ เลยไม่  ไม่ปฏิเสธ...อิ อิ อิ  ผมไม่ใช่คนโลภนะ  แต่ถ้าให้มาก็เอากลับไปบ้านให้เด็ก ๆ ทานไงละ...อิ อิ อิ