ดูละครเกาหลีเรื่อง “คนดีที่โลกรอหมอโฮจุน” เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ซึ่งเป็นตอนที่มีคนเป็นหมอหลายคนกำลังเดินทางไปสอบเพื่อเป็นหมอหลวง โดยแต่ละคนต่างมุ่งมั่นท่องตำรา ใฝ่หาความรู้เพื่อจะสอบให้ได้
      ระหว่างนั้นมีชาวบ้านที่เจ็บป่วยและยากจนทราบข่าวว่ามีหมอหลายคนเดินทางมาพักในหมู่บ้าน ก็พากันมาขอให้ช่วยรักษา แต่หมอเกือบทั้งหมดจะไม่สนใจ เพราะไม่เห็นประโยชน์ใดใดจะเกิดขึ้นกับตน และเสียเวลาในการดูหนังสือเตรียมสอบ
      มีหมอโฮจุนคนเดียวที่ทนไม่ได้เมื่อเห็นคนไข้มาขอร้องให้รักษา ทั้งๆที่เป้าหมายของตัวเองก็เหมือนกับคนอื่น คือต้องการไปสอบเป็นหมอหลวง ซึ่งเป็นความหวังสูงสุดของมารดาและภรรยาด้วย
       การกระทำของโฮจุนทำให้หมออีกสองคนเกิดความศรัทธายอมไปร่วมขบวนการช่วยรักษาคนไข้ด้วย แต่เมื่อเห็นว่าคนไข้มีมากขึ้น ก็เริ่มถอดใจละทิ้งอุดมการณ์และปล่อยให้โฮจุนอยู่ดูแลรักษาคนไข้เพียงลำพัง จนเกิดเหตุการณ์ต่างๆกับโฮจุนมากมาย และทำให้โฮจุนไปสอบไม่ทัน แต่เขาก็กลายเป็นขวัญใจของคนไข้และชาวบ้าน ซึ่งเป็นสิ่งตอบแทนล้ำค่าที่เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะได้
       ภาพที่ปรากฎในฉากละคร สะท้อนให้เห็นถึงจิตสำนึกในการดูแลคนไข้ กับประโยชน์และเกียรติยศศักดิ์ศรีที่ตนเองจะได้รับของหมอแต่ละคนได้เป็นอย่างดี
       เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ผมคิดถึง บรรยากาศในโรงเรียน ซึ่งครูก็เหมือนหมอ เพราะคนไข้ของครูก็คือนักเรียนที่จะต้องดูแลช่วยเหลือเขาอย่างดีที่สุด ซึ่งทั้งสองวิชาชีพต่างก็มีจรรยาบรรณวิชาชีพที่ได้รับการยกย่องจากสังคมไม่ต่างกัน
      หากหมอคนใดที่ไม่ใส่ใจดูแลคนไข้ แต่มุ่งเอาประโยชน์ส่วนตนและหวังลาภยศศักดิ์ศรี ก็ไม่รู้จะเรียกหมอได้อย่างไร เพราะเป้าหมายสำคัญที่สุดก็น่าจะต้องทำเพื่อดูแลรักษาคนไขั
      ครูก็เช่นเดียวกัน ถ้ามุ่งเอาแต่ความก้าวหน้าส่วนตน โดยคิดแต่จะทำผลงานทางวิชาการให้ผ่านการประเมินเพื่อเลื่อนวิทยฐานะสูงขึ้นเพียงอย่างเดียว(ทำซี) โดยละทิ้งนักเรียน หรือเอาเปรียบเพื่อนครูที่เขาทุ่มเทให้กับนักเรียนจริงๆ ก็ไม่รู้จะเรียกว่าครูอย่างเต็มปากได้หรือไม่    

      ดังนั้นระบบของการประเมินเป็นหมอหลวงและระบบประเมินเพื่อเลื่อนวิทยฐานะของครู น่าจะต้องมีการทบทวนเสียใหม่เพื่อให้หมอและครูที่มีจิตสำนึกอย่างกับหมอโฮจุน ได้เจริญก้าวหน้าอย่างแท้จริง
     นั่นคือ…ทำอย่างไรจึงจะทำให้คนที่ “ควรจะได้” มีโอกาสสูงกว่า “ คนที่อยากจะได้” อย่างเดียว คนที่ทำความดีจะได้มีกำลังใจ ดังพระราชดำรัสของในหลวงของเรา