ความเห็นล่าสุด


สนามบินน้ำ ตรงข้าม ปปช. เป็นกิจกรรมเล็กๆ เท่าที่พอทำได้ครับ

ใครรู้จักโรงพยาบาลเก่าๆชื่อต่อไปนี้บ้าง เดี๋ยวนี้ยังมีอยู่รึเปล่า และชื่ิออะไรครับ 1)โรงบูรพาพยาบาล 2)โรงพยาบาลเทพศิรินทร์ 3)โรงพยาบาลคนเสียจริต 4)โรงพยาบาลเลี้ยงเด็ก 5)โรงพยาบาลสามเสน อยากรู้ครับ

ใครเคยท่อง “แม่ไก่อยู่ในตะกร้า ไช่ๆมาสี่ห้าใบ…” บ้าง ยกมือขึ้น

ติดตามต่อไปทุกวัน ทุกตอนนะครับ ถ้ายังไม่มีเวลาอ่านตอนนี้ก็ save เอาไว้ ว่างเมื่อไรก็ค่อยอ่าน หนังสือเล่มนี้เก่ามากคงหาอ่านได้ยาก อดีตผู้ใหญ่ในกระทรวงท่านหนึ่ง(อายุ 90 กว่าปีแล้ว)ท่านให้ผมมา ท่านหวังให้ผมเผยแพร่ต่อ กลัวจะสูญหายไป ผมอ่านแล้วก็เลยอยากแบ่งปันครับ

ขอบคุณครับ สรรพสิ่งเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาครับ นักษาสุขภาพเช่นกันครับ

อยากให้คนไทยทุกคน ได้อ่าน และเป็นหนังสือเรียนอีกเล่มหนึ่ง เพื่อให้การเรียนรู้ประวัติศาสตร์ มีความลุ่มลึก เชิงรุก เชิงสืบค้น แสวงหา เป็นการพัฒนาสติปัญญาอย่างแท้จริง ไม่ใช่ “ท่องจำแล้วนำไปสอบ” เหมือนเดิมๆ

ผอ.ปรีชา เป็นสมาชิก gotoknow ด้วยขอบใจนะน้องที่ติดตามอ่านบันทึกของพี่ ดูแลสุขภาพนะ

“บุญถึง” เป็นบันทึกความทรงจำของธเนศ ขำเกิด ที่ย้อนเรื่องราวและชีวิตของเด็กชนบทคนหนึ่ง ในช่วงต้นแผ่นดินรัชกาลที่ 9 จนถึงก่อนปีที่เกิดเหตุการณ์14 ตุลา”วันมหาวิปโยค” ธเนศ ขำเกิด มองย้อนกลับไปข้างหลัง คิดคำนึงถึงประสบการณ์ชีวิตในวัยเด็กอันยาวนาน มีทั้งสุข ทั้งทุกข์ ทำถูกบ้าง ทำผิดบ้าง มีหลายรส หลายอารมณ์คละเคล้ากันไป วันเวลา โอกาส และความพร้อมได้หล่อหลอมกล่อมเกลาให้เขา สามารถยืนหยัดอยู่ในสังคมได้อย่างเข้มแข็ง และเกิดสำนึกแห่งการ รู้ถูก รู้ผิด รู้ว่าอะไรควร อะไรไม่ควร มากขึ้น
นี่คือการเรียนรู้ตลอดชีวิต เป็นการเรียนรู้อันล้ำค่า จากทั้งครูที่พูดได้ และครูที่พูดไม่ได้ จากทั้งที่บ้าน ที่โรงเรียน จากธรรมชาติ สิ่งแวดล้อมอันหลากหลาย ผ่านทั้งช่วงเวลาที่รื่นรมย์และช่วงเวลาที่เป็นทุกข์ ด้วยการลงมือปฏิบัติ ได้ชึมซับ ปรับตัว แก้ปัญหา ในชีวิตจริงมาโดยตลอด หนังสือ “บุญถึง” จึงไม่เพียงแต่อ่านเพลิน อ่านสนุก แต่ช่วยเตือนใจให้เราได้ตระหนักว่าการเลี้ยงดู ปลูกฝังให้เด็กคนหนึ่งเติบโตเป็นผู้ที่มีคุณค่าต่อสังคม มิได้เกิดจากการจัดการศึกษาที่พยายามยัดเยียด”วิชา”เข้าไปให้มากที่สุด แต่เกิดจากการสร้างประสบการณ์และสิ่งแวดล้อมอันเป็นประสบการณ์ที่หลากหลายและรื่นรมย์ เพื่อชุบเลี้ยงหล่อหลอมหัวใจอันบริสุทธิ์แต่ละดวง ให้มีชีวิตชีวา สนุกสนานในโลกของการศึกษาอย่างสร้างสรรค์ คือสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องสร้างขึ้น ธเนศ ขำเกิด มีความหวังลึกๆว่า บันทึกนี้อาจช่วยสะกิดใจเด็กและเยาวชนในยุคปัจจุบันได้บ้าง แม้ยุคสมัย สภาพสังคมสิ่งแวดล้อมจะเปลี่ยนไป แต่ก็อาจเป็นข้อคิดให้เขาเกิดการเรียนรู้จากประสบการณ์ชิวิตจริงของตนเองได้ รวมทั้งอาจช่วยสะกิดใจครู พ่อแม่ผู้ปกครอง และคนทั่วไปให้เข้าใจและหยั่งถึงโลกในใจของเด็กและเยาวชนที่อยู่ใกล้ชิดได้บ้าง

แนะนำให้ครู ผู้บริหาร นักเรียน ในระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน อ่านหนังสือ”บุญถึง” ที่ผู้เขียนตั้งใจเขียนเพื่อท่าน และอยากให้เป็นหนังสืออ่านเพิ่มเติม(นอกเวลา) สำหรับนักเรียน โดยเฉพาะระดับมัธยมด้วย วางแผงที่ศูนย์หนังสือจุฬาฯครับ ********* http://www.chulabook.com/description.asp?barcode=9786164971066 บุญถึง : Barcode 9786164971066รักที่หลุดพ้น : Barcode 9786164747937

 "บุญถึง" เป็นบันทึกความทรงจำของธเนศ  ขำเกิด ที่ย้อนเรื่องราวและชีวิตของเด็กชนบทคนหนึ่ง ในช่วงต้นแผ่นดินรัชกาลที่ 9 จนถึงก่อนปีที่เกิดเหตุการณ์14 ตุลา”วันมหาวิปโยค”  ธเนศ ขำเกิด มองย้อนกลับไปข้างหลัง คิดคำนึงถึงประสบการณ์ชีวิตในวัยเด็กอันยาวนาน มีทั้งสุข ทั้งทุกข์ ทำถูกบ้าง ทำผิดบ้าง  มีหลายรส หลายอารมณ์คละเคล้ากันไป  วันเวลา โอกาส และความพร้อมได้หล่อหลอมกล่อมเกลาให้เขา สามารถยืนหยัดอยู่ในสังคมได้อย่างเข้มแข็ง และเกิดสำนึกแห่งการ รู้ถูก รู้ผิด รู้ว่าอะไรควร อะไรไม่ควร มากขึ้น   นี่คือการเรียนรู้ตลอดชีวิต   เป็นการเรียนรู้อันล้ำค่า จากทั้งครูที่พูดได้ และครูที่พูดไม่ได้  จากทั้งที่บ้าน  ที่โรงเรียน จากธรรมชาติ สิ่งแวดล้อมอันหลากหลาย  ผ่านทั้งช่วงเวลาที่รื่นรมย์และช่วงเวลาที่เป็นทุกข์   ด้วยการลงมือปฏิบัติ  ได้ชึมซับ ปรับตัว แก้ปัญหา ในชีวิตจริงมาโดยตลอด   หนังสือ “บุญถึง” จึงไม่เพียงแต่อ่านเพลิน อ่านสนุก แต่ช่วยเตือนใจให้เราได้ตระหนักว่าการเลี้ยงดู ปลูกฝังให้เด็กคนหนึ่งเติบโตเป็นผู้ที่มีคุณค่าต่อสังคม มิได้เกิดจากการจัดการศึกษาที่พยายามยัดเยียด”วิชา”เข้าไปให้มากที่สุด แต่เกิดจากการสร้างประสบการณ์และสิ่งแวดล้อมอันเป็นประสบการณ์ที่หลากหลายและรื่นรมย์ เพื่อชุบเลี้ยงหล่อหลอมหัวใจอันบริสุทธิ์แต่ละดวง ให้มีชีวิตชีวา  สนุกสนานในโลกของการศึกษาอย่างสร้างสรรค์ คือสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องสร้างขึ้น  ธเนศ ขำเกิด มีความหวังลึกๆว่า บันทึกนี้อาจช่วยสะกิดใจเด็กและเยาวชนในยุคปัจจุบันได้บ้าง  แม้ยุคสมัย สภาพสังคมสิ่งแวดล้อมจะเปลี่ยนไป แต่ก็อาจเป็นข้อคิดให้เขาเกิดการเรียนรู้จากประสบการณ์ชิวิตจริงของตนเองได้  รวมทั้งอาจช่วยสะกิดใจครู พ่อแม่ผู้ปกครอง และคนทั่วไปให้เข้าใจและหยั่งถึงโลกในใจของเด็กและเยาวชนที่อยู่ใกล้ชิดได้บ้าง

ผมเกษียณมา 11 ปีแล้ว อะไรใหม่ๆในวงการ ศน.ผมไม่ค่อยรู้หรอกครับ แต่ถ้าจะถามจากประสบการณ์ที่ผ่านมา จนถึงขณะนี้ ผมยังมั่นใจว่า จุดชี้ขาดการปฏิรูปการศึกษาให้ประสบผลสำเร็จอยู่ที่ครูเก่ง ครูดี มีจิตวิญญาณความเป็นครู เป็น “ครูอาชีพ” ไม่ใช่ เพียงแค่ “อาชีพครู” ดังที่ท่านพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เคยกล่าวไว้ครับ

พอพูดถึงคลองรังสิต ดินแดนในอดีตที่มีทุ่งนาเขียวขจีพอถึงฤดูเก็บเกี่ยวกลายเป็นทุ่งรวงทองที่อุดมสมบูรณ์เพราะแหล่งน้ำที่เกิดจากน้ำพระทัยของร.5 มองเห็นประโยชน์ที่จะเป็นอู่ข้าวอู่น้ำในกาลข้างหน้า ให้ชาวนา ชาวสวนได้ใช้ประโยชน์ในพื้นที่ทั้งหมดได้เต็มที่ จึงมีคลองซอยตั้งแต่คลอง 1 เป็นต้นไปเชื่อมถึงกันทั้งอำเภอธัญบุรี อำเภอคลองหลวงและอำเภอลำลูกกา แต่วันนี้เห็นสภาพคลองรังสิตแล้วใจหาย ผู้ที่มีหน้าที่รับผิดชอบปล่อยให้พื้นที่กล่าวกลายเป็นพื้นที่อยู่อาศัยตลอดแนวคลอง จากหนึ่งหลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนมีบ้านเรือนปลูกสร้างริมคลองตลอดแนว จะสร้างกำแพงกั้นน้ำ จะลอกคูคลอง จะทำถนนเรียบคลอง ทำได้ลำบากกระทบกระทั่งกับผู้บุกรุก นอกจากนี้เรายังปล่อยให้พื้นนาที่อุดมสมบูรณ์ต้องกลายเป็นอาหารโอชะของนายทุนที่กว้านซื้อเพื่อเอามาทำบ้านจัดสรรกัน บ.บ้านจัดสรรจึงเกิดขึ้นเต็มไปหมดตลอดแนวคลองและแนวคลองย่อยๆที่เชื่อมทั้งสามอำเภอ คลองรังสิตที่เคยใช้อุปโภคบริโภคได้ในอดีต วันนี้กลายเป็นที่รองรับน้ำเสียจากบ้านจัดสรร น่าเสียดายพื้นที่ทองของไทยที่เปลี่ยนไปยากที่จะเอากลับคืนมาได้ ไม่รู้จะโทษใคร…ยุคสมัยเปลี่ยน การเมืองเปลี่ยน เศรษฐกิจ สังคมเปลี่ยน อะไรๆก็เปลี่ยนไป…

ตามที่หนู pookสั่งให้ส่งหนังสือบุญถึง 2 เล่ม ไปที่ สนง.ศธจ.ขอนแก่น ผมไม่รู้ว่าจะส่งถึงใคร ช่วยบอกชื่อผู้รับหน่อยได้ไหมครับ จะรีบส่งไปให้ ขอบคุณครับ ขออภัยที่จำชื่อจริงไม่ได้ ทราบแต่เพียงว่าเราเคยติดต่อทางอีเมลมาแล้ว ธเนศ ขำเกิด

ขอบคุณ คุณอุบลนะครับครับ วันจันทร์ผมจะส่งไปให้ครับ อ่านเสร็จแล้ว ขอความเห็นและข้อเสนอแนะด้วยนะครับ รวมทั้งให้ลูกๆหลานๆได้อ่านด้วย และถ้าเห็นว่าสนุกและเป็นประโยชน์ช่วยๆประชาสัมพันธ์ต่อด้วยครับ ผู้เขียนไม่ได้คิดในเชิงธุรกิจหรอกครับ เพียงแค่อยากเขียนเพื่อแลกเปลี่ยนแบ่งปันกันอ่าน ตามวิสัยของคนที่เป็นครูมาตลอดชีวิต แค่ขอช่วยค่าพิมพ์บ้างเท่านั้น ได้สักครึ่งหนึ่งของค่าพิมพ์ก็พอใจแล้วครับ เล่มที่แล้ว นวนิยายอิงธรรมะ “รักที่หลุดพ้น” ได้อ่านรึยังครับ ขอบคุณอีกครั้งครับ

คนรุ่นผมรู้สึกใจหายที่นิตยสารบางกอก สกุลไทย ขวัญเรือน สตรีสาร ฯลฯ ปิดตัวไป … เลยอยากเขียนอะไร(เล็กๆ)เท่าที่พอทำได้ มาแลกเปลี่ยนแบ่งปันกันบ้าง รู้ว่าทดแทนกันไม่ได้แต่ก็อยากทำในยุค IT ครับ

Thank you for your interested in my passage. 'sīla' and samādhi are the basis. we have to be good in both of them before learning 'paññā' otherwise we cannot access 'paññā'

ขอบคุณน้องธนัญญาเช่นกันครับ  ความรู้สึกห่วงใยนักเรียนของธนัญญาแสดงถึงความรักความเมตตา ความมีจิตวิญญาณความเป็นครูที่น่าชื่นชมยกย่อง  เพราะ "อันว่าความกรุณาปรานี  จะมีใครบังคับก็หาไม่  หลั่งมาเองเหมือนฝนอันชื่นใจ  จากฟากฟ้าสุรารัยสู่แดนดิน..." ช่วยกันสืบสานความมีพรหมวิหาร 4 สู่หัวใจของคุณครูทุกๆคนเถอะครับ

ผมไปเห็นมาเมื่อวานนี้ ไม่อยากให้ผ่านไป เลยบันทึกเตือนพ่อแม่รุ่นใหม่ๆเสียหน่อย โดยเฉพาะตอนขึ้นรถไฟฟ้าเห็นชัดมาก

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี