สรุปใจความทั้งหมดของพระพุทธศาสนาเถรวาท
สวัสดีครับ เพื่อน ๆ ช่วงนี้มีเรื่องเล่าถึงเนื้อหาที่สำคัญยิ่งของพระพุทธศาสนา จะว่าไปตามมุมมองของท่านนาคารชุนแห่งพระพุทธศาสนาเถรวาทไทยหรือนักปราชญ์ทางพระพุทธศาสนาอีกท่านหนึ่งคือ...พุทธทาสภิกขุ...แห่งสวนโมกขพลาราม อ. ไชยา จ. สุราษฎร์ธานี
ที่ท่านได้มอบแว่นธรรมแด่ชาวพุทธดุจแจกดวงตาให้เห็นแสงพุทธธรรมส่องนำทางชีวิตชาวโลกในยุคปัจจุบันนี้ โดยท่านกล่าวทำนองนี้ว่า...หลักพระพุทธศาสนาขั้นมูลฐานนั้นมุ่งเฉพาะไปยังความดับทุกข์อย่างหนึ่ง และมีเหตุผลอยู่ในตัวมันเองที่ทุกคนเห็นได้โดยไม่ต้องเชื่อตามคนอื่นอย่างหนึ่ง
ถ้าเข้าใจถึงขนาดทำความดับทุกข์ได้นั้นก็คือความเข้าใจไปถึงที่สุด จนถึงกับรู้ว่าแม้เดี๋ยวนี้มันก็ไม่มีคนที่กำลังมีชีวิตอยู่
สิ่งที่เรียกว่าพระพุทธศาสนานั้นในสมัยพุทธกาลใช้เรียกคำว่า..ธรรม..หมายถึงธรรมเฉพาะที่ดับทุกข์ ด้วยคนเรามีโรค 2 ประเภท คือ โรคทางกายกับโรคทางจิต หรือโรคทางวิญญาณ ที่เป็นโรคได้ด้วยอำนาจของกิเลสมีอวิชชาหรือมิจฉาทิฏฐิแล้วก็เห็นผิดได้ง่าย
โรคทางวิญญาณมีเชื้อคือความยึดมั่นถือมั่นในภาษาบาลีว่า..อุปาทาน..มี 2 อย่างคือยึดมั่นว่าเรา ยึดมั่นว่าของเรา คือสิ่งที่เป็นพิษที่ร้ายกาจที่สุดที่เราเรียกว่าโรคในทางวิญญาณ เมื่อคนเราได้รับเชื้อโรคนี้มาแล้วก็ต้องรู้จักหาทางแก้ไข สิ่งที่เป็นเครื่องต้านทานโรค ก็คือ หัวใจของพระพุทธศาสนา
ทีนี้ถามว่า อะไรเป็นหัวใจของพระพุทธศาสนา คงมีคนแย่งกันตอบว่า...อริยสัจ 4 ประการบ้าง ...หรือ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตาบ้าง...หรือ สพฺพปาปสฺส อกรณํ กุสลสฺสูปสมฺปทา สจิตฺตปริโยทปนํ เอตํ พุทฺธานสาสนํ...แปลว่า...ไม่ทำชั่วทั้งปวง ทำความดีให้เต็ม ทำจิตให้บริสุทธิ์นี้บ้าง นี้คือหัวใจของพระพุทธศาสนา...นี้ยังเป็นเรื่องที่ว่าตามกันมา
ท่านพุทธทาสภิกขุเน้นย้ำในสิ่งที่เป็นหัวใจหรือเป็นการสรุปรวบยอดใจความของพระพุทธศาสนาเถรวาทไว้ด้วยประโยคสั้น ๆ ตามพุทธพจน์ว่า...สพฺเพ ธมฺมา นาลํ อภินิเวสาย...แปลว่า...สิ่งทั้งปวงไม่ควรยึดมั่นถือมั่น...นั้นแล.
............................
บรรณานุกรม
พระธรรมโกศาจารย์ ( พุทธทาสภิกขุ ). มปป. ใจความทั้งหมดของพระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ : ธรรมสภา.
