KM0024 : ประสบการณ์ครั้งที่ ๔ กับ Human KM Workshop ตอนที่ ๖

แทบไม่อยากเชื่อว่าการไป KM ครั้งนี้ผมจะเขียนได้มาถึงตอนที่ ๖ แล้ว สงสัยจะต้องรีบเขียนให้จบ เพราะยังมีอีกหลายเรื่องที่จะมาเล่า เช่น ผมได้รับเชิญให้ไปทดลองใช้ EE ในการจัดประชุม ทิ้งไว้นานอาจลืมได้

มาถึงตอนที่ ๖ ผมใช้เวลาไปกับกิจกรรมตัวต่อมหัศจรรย์มากพอสมควร เห็นว่าทุกคนเหนื่อยกันพอควรแล้วโดยเฉพาะ B กับ D ผมก็กลุ่มเดิมใช้ต่อด้วยกิจกรรมที่ผ่อนคลายซักหน่อย นั่นคือ การให้ดูภาพยนต์เกาหลี ที่หลายคนคิดว่าเป็นซีรีส์สุดดัง แต่จริงๆ แล้วเป็นเรื่องรามของ ครูใหญ่เกาหลีคนหนึ่งที่ใช้ความพยายามในการพัฒนาโรงเรียนและหมู่บ้านไปพร้อมๆ กัน โดยมีความเชื่อว่าหากต้องการทำสิ่งใดต้องเริ่มทำที่ตัวเราก่อน มาถึงตรงนี้ผมก็เลยคิดไปว่า หลายครั้งที่องค์กรหรือหน่วยงานทำบางสิ่งบางอย่างไม่ประสบความสำเร็จ เพราะผู้บริหารหลายท่านเข้าใจไปว่า การที่จะบรรลุเป้าหมายได้ต้องเริ่มพนักงานหรือเจ้าหน้าที่ ซึ่งผมก็เห็นด้วย แต่....หากพนักงานหรือเจ้าหน้าที่ไม่ทำล่ะ สำหรับผมแล้วคิดว่าไม่ควรไปรอให้พนักงานหรือเจ้าหน้าที่ทำ หากมีโอกาสผู้บริหารควรเริ่มต้นทำให้ดูก่อน โดยเฉพาะกระบวน KM การสร้างให้เกิด Consciousness (ในความคิดของผมน่าจะหมายถึง จิดสำนึก ซึ่งก็น่าจะเป็นจิตสำนึกในการเรียนรู้ร่วมกัน) ต้องร่วมทำให้เกิดทุกระดับไม่อย่างนั้นคงเกิด Communities หรือชุมชนได้ยาก

กลับมาที่กิจกรรมกันต่อ หลังจากดูจบผมก็ให้แต่ละท่านในกลุ่มออกมาเขียนเล่าเรื่องที่ดูมา โดยเขียนท่านละ ๑ นาที ต่อเนื่องกัน ผลที่ได้ออกมาก็ธรรมดาครับ วนไปวนมาบ้าง เนื้อหาไม่คบถ้วนบ้าง การฝึกให้เขียนดูเหมือนยังเป็นเรื่องยากสำหรับคนไทย อาจจะยากกว่าให้อ่านด้วยซ้ำ เมื่อเขียนได้ไม่ดี ไม่ครบถ้วน ไม่ละเอียดพอ คนที่มาเขียนที่หลังก็ยากที่จะเข้าใจ อย่างไรก็ตาม นี่เป็นแค่การฝึกเขียนร่วมกับการทำกิจกรรม ก็ปนไปด้วยความสนุกครับ

จบกิจกรรมนี้ หลายคนให้ความเห็นมากมาย ครั้งนี้ไม่ต้องบังคับให้พูดก็มีคนแทบจะแย่งกันพูด ผมเห็นพัฒนาการหลายอย่างของแต่ละคน ไม่ว่าจะเป็นการพูด การฟัง ช่วงบ่ายผมได้มีโอกาสพูดเรื่อง KM ตามประสาผมให้ฟัง และทำ AAR ก่อนกลับบ้าน บทสรุปครั้งนี้จะเป็นอย่างไร ตอนหน้าจบแน่นอนครับ

ขอบคุณ สคส. ที่นำประสบการณ์ผมไปแบ่งปันในเว็บของ สคส. ครับ