อากาศร้อนอบอ้าว ภายใต้ร่มก้ามปู สายลมเลือกจะหยุดพัดผ่าน เหงื่อเม็ดเล็กพราวอยู่ตามหน้าตาเนื้อตัวของพวกเขา..ยุวชน เสียงสรวลเสยามพักเที่ยงดังอยู่ทั่วไป..เด็กเล็กๆ วิ่งเล่นเต็มลานโล่งใต้ต้นไม้ พวกเขามอมแมมกันเต็มที่ และเต็มเสียงหัวเราะ เด็กชายวิ่งไล่กวดกันไปมาผ่านหน้าครูอยู่หลายรอบ..เด็กๆ สนุกสนานกับการวิ่งรอบตัวครู..แต่ครูเวียนหัว "บอล..อ่านหนังสือให้ครูฟังหน่อยนะ" "อ๋อ..ไม่เป็นไรครับ" "อ้าว.." เสียงครูหลุดหายเข้าไปในลำคอ "ไม่เป็นไรบอล ครูอยากได้ยินเสียงบอลอ่านหนังสือ.." ครูส่งสายตาวิงวอนไปถึงบอล เด็กชายทำท่าครุ่นคิดอย่างหนัก "ก็ได้ครับ..เรื่องเดียวนะครับ" "ขอบคุณครับบอล" เสียงอ่านหนังสือกระท่อนกระแท่นอย่างตั้งใจ เด็กชายอีกคนขาดคู่วิ่งไล่กวด เดินเข้ามาเมียงมองเด็กชายบอลอยู่ใกล้ๆ "เสียใจด้วยนะ เราต้องอ่านหนังสือให้จบก่อน" คำตอบของบอลทำให้ครูถึงกับยิ้ม และนั่นทำให้เสียงอ่านยังกระท่อนกระแท่นแต่ตั้งมั่นดำเนินต่อไป เพื่อนผู้ขาดเพื่อนวิ่งเล่นจึงหย่อนก้นเล็กๆ ลงข้างบอล และหยิบหนังสือนิทานเล่มหนึ่งขึ้นมา..อ่าน เสียงอ่านหนังสือของเด็กชายชั้นป.2 กับอากาศที่ทำให้เหงื่อเริ่มหยดเป็นสายเมื่อบอลเงยหน้าเล็กๆ เพื่อช้อนสายตามองครู "จบแล้วครับ" เพื่อนๆ หยุดมองบอลนานแล้ว และปรบมือให้กับบอล เด็กชายเพียงหันมองและออกวิ่งในทันที ครูหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา เปิดหน้ากระดาษว่างๆ ลงมือบันทึกเรื่องนี้ลงไป พร้อมกับคำถามที่ถูกจุดขึ้นอีกครั้ง ในความเป็นผู้ใหญ่..เคยได้ใช้ความกล้าหาญ "เลือกปฏิเสธ" เช่นที่บอลทำหรือไม่ บอลเดินไปเข้าแถวเมื่อสัญญาณเพลงดังขึ้น ครูส่งยิ้มขอบคุณอยู่หน้าแถว
สวัสดีครับ.
บรรทึกนี้ทำให้คิดอะไรได้...บางอย่าง
ขอบคุณ.......
ชอบความเป็นเด็กค่ะ..เพราะพวกเขามีทั้งความซื่อสัตย์และกล้าหาญ คุณธรรมพื้นฐาน ง่ายๆ ที่ง่ายทั้งการแสดงออก และง่ายอย่างงดงามค่ะ...
ขอบคุณที่เลือกค่ะ