จากการที่บึ่งรถมาจากแชงกรีล่า กรุงเทพมหานคร (บ่ายวันที่ ๒๕ แม้จะรู้สึกเสียดายที่ยังดูงานประชุมวิชาการวิทยาศาสตร์การแพทย์ไม่ทั่วถึง แต่ก็นั่นแหละ เสร็จเท่าที่เสร็จ) กลับมาที่ขอนแก่น (ถึงประมาณสองทุ่ม)
เพื่อในรุ่งเช้าของวันที่ ๒๖ สิงหาคม ๒๕๕๓ ได้รับโอกาสจากทีมสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดมหาสารคาม เชิญมาร่วมงานผ้าป่าสมุนไพร
ด้วยความเมตตาของสถาบันวิจัยสมุนไพร และสวนสมุนไพรจันทบุรีที่เมตตาให้กล้าพันธุ์สมุนไพรมาแจกจ่ายในพื้นที่แก่ศูนย์วิทยาศาสตร์การแพทย์ที่ ๖ (ขอนแก่น) มาประมาณ ๔๐๐๐ ต้น นำเข้าร่วมทอดผ้าป่าสมุนไพรครั้งนี้ ๕๐๐ ต้น
เกือบ ๆ แปดโมงเช้าหนู พี่หัวหน้างานและคนขับรถตู้อีกหนึ่ง ร่วมเดินทางไปวัดสวนป่าเวฬุวนาราม ระหว่างทางเราไม่ค่อยพูดคุยกัน (หนูเลยได้โอกาสเขียนบันทึกเรื่องครอบครัวของหนู)
แล้วระหว่างทางพี่ก็แจ้งให้รีบแจกจ่ายกล้าพันธุ์สมุนไพร เพราะมีคนมาแอบเอาไป หลายต้นแล้ว ด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว ใจหนูสะดุดกึก ระลึกทบทวนกับตนเอง แล้วชี้แจงท่านไป (หนูจึงเขียนไว้ที่บันทึกนี้ค่ะ จะขุ่นมัวไปทำไม ก็เป็นการแจกจ่ายกล้าพันธุ์สมุนไพรเหมือนกัน)
หนูถามตนเองว่า
“เราทำงาน เพื่อประโยชน์ของใคร”
หรือ ทำงาน เพื่อแค่ตอบตัวชี้วัด
แล้วใจคนทำงานก็ช้ำ
คนที่เราไปปฏิสัมพันธ์ก็ช้ำ
เรากำลังขาดความเป็นมนุษย์อยู่รึเปล่า?
หนูถามตนเอง (จึงเขียนออกมาอีกหนึ่งบันทึก หนูรู้สึก “เบื่อ” กับการทำงานมุ่งเพียงตัวชี้วัด)
ความเงียบกับการเดินทาง ทำให้หนูได้รับโอกาสหยุด ทบทวนในตนเอง มีสติยับยั้งช่างใจมากขึ้น มีคำตอบให้ตนเอง โดยที่ไม่ได้โอนเอนไปตามกระแส ไม่ว่า เสียงภายในตนเอง หรือ เสียงภายนอกตนเองที่มีแต่จะทำให้
“จิตใจหวั่นไหว”
ไม่รู้นะคะ โดยส่วนตัวแล้ว
“มุ่งมั่นทำงาน เพื่อละความเป็นตัวตน”
การตอบตัวชี้วัด ที่มุ่งยึดมั่นในตัวตน หรือ เสริมให้มีคำว่า “กูเก่ง” ดังขึ้นมาในใจนั้น จึงถูกมองข้าม ผลงานจะเป็นสิ่งตอบตัวชี้วัดเอง
แต่ทุกสิ่งเราทำได้ ก็ได้ทำแล้ว ตามกำลังของตนเอง มันดีอย่างที่มันเป็น
ไม่ปรารถนาเทียบอะไรกับใคร ทำแบบคนตัวเล็ก ๆ ทำ
หากทำให้ใคร หรือผู้ใดขุ่นมัวในใจ
