รางวัลเป็นแค่น้ำจิ่ม ผลงานเป็นที่ยอมรับจึงเป็นอาหารจานหลัก
วันศุกร์ที่ 20 สิงหาคม 2553
มีการแจกรางวัลพานแว่นฟ้าประจำปี 2553 ณ รัฐสภา อาคาร2 ชั้น 2 ตามกำหนดการมีประธานรัฐสภา ชัย ชิดชอบ เป็นประธาน โดยมอบหมายให้รองประธาน มาแทน เพราะอยู่ระหว่างการประชุมสภา
คณะกรรมการตัดสิน นำโดยนายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ชะมัยภร แสงกระจ่าง และกวีรัตนโกสินทร์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ เจน สงพงศ์พันธ์ ขจรฤทธิ์ รักษา บุญเลิศ ช้างใหญ่ ฯลฯ มากันพร้อมหน้าพร้อมตา
ผู้ได้รับรางวัลมากันเกือบครบ ขาดมนตรี ศรียงค์ มีผู้มารับแทน
ภาพแรก หนังสือรวมผลงานเรื่องสั้นและกวีพานแว่นฟ้า ปีก่อนหน้า และปี2553 10.00 น. ผู้ได้รับรางวัลนั่งเรียงแถวเตรียมเข้ารับ จากท่านประธาน
ภาพบนนักเขียนจากขอนแก่น (ถ้าจำไม่ผิด) ประกาศเชิญชวนให้ไปเยี่ยมบ้านจะย่างไก่ให้กินกัน (จริงเปล่า เอาจริงนะ) ล่างซ้าย เลขาธิการสภากล่าวรายงาน และ....แต่นแตนแต้น...โสภณทู่ หลาน สุนทรภู่ เข้ารับรางวัล ชมเชยลำดับที่1 กับเขาด้วย ฮาหน่อยครับพี่น้อง
คณะกรรมการ นายกสมาคมนักเขียน และคณะกรรมการกำลังเสวนา 9 ปี พานแว่นฟ้าจะไปทางไหนกัน โดยมีเจน สงสมพันธ์ เป็นผู้ตั้งคำถาม บุญเลิศ ช้างใหญ่ กล่าวด้านเรื่องสั้น ชะมัยภร แสงกระจ่าง กล่าวด้านกวี ภาพบนขวา ถ่ายรูปร่วมกับท่านรองประธานสภา
หลักฐานครับพี่น้อง
ผู้ร้ายรับรางวัลกับเขาด้วย ฮาหน่อยครับ
การเมืองหน้าหาบขนม
กลางเมืองใหญ่ปลายตรอกซอกถนน
ความยากจนทนสู้อยู่อาศัย
ทำขนมขายค้าหากำไร
เดินย่ำไปตามทางอย่างลำเค็ญ
เหงื่อไหลอาบหาบของป้าร้องขาย
สองหญิงชายหงอยเหงาเท่าที่เห็น
กินขนมหลายคำดื่มน้ำเย็น
พูดคุยเน้นแนวทางสร้างการเมือง
ป้าเออออยอคำไปตามเขา
เพราะแก่เฒ่าเขลาดูไม่รู้เรื่อง
แค่มีกินมีใช้ไม่ฝืดเคือง
พอปลดเปลื้องภาระแต่ละวัน
เขาบอกว่าการเมืองเป็นเรื่องง่าย
เปรียบแล้วคล้ายการค้าป้าสร้างสรรค์
หากต้องเดินทางไกลในฉับพลัน
จะฝากร้านใครกันให้ดูแล
ญาติคนหนึ่งซึ่งเห็นเป็นคนโลภ
มักละโมบคุณธรรมก็ย่ำแย่
อีกคนสินิสัยไม่เปลี่ยนแปร
เขาชอบแท้โกหกการพกลม
อีกคนหนึ่งโกงได้ไม่เคยเว้น
มักขู่เข็ญใครใครให้ขื่นขม
กิริยาเกเรเล่ห์นิยม
มีวาจาดุจอาจมกลิ้งกลมกลวง
ร้านของป้าป้าอยากฝากคนไหน
จึงวางใจกำหนดว่าหมดห่วง
หรือจะเลือกฤกษ์ยามไปตามดวง
เป็นผลพวงกฎเกณฑ์ของเวรกรรม
ป้านิ่งคิดคำนึงถึงปัญหา
ขอตอบคำตามข้าเอ็งอย่าขำ
เลือกคนที่มีบุญคุณธรรม
มอบให้ทำร้านเท่าเราทำเอง
คนละโมบอย่าให้ใกล้ทรัพย์สิน
พวกโกงกินอันธพาลการข่มเหง
คนโกหกหมดค่าน่าวังเวง
ป้ายังเกรงกลัวอย่างมิวางใจ
จึงขอเลือกคนดีมีสัจจะ
มีธัมมะสัตย์ซื่อถือโปร่งใส
คนขี้โกงขี้ฉ้อฉันขอไกล
ปัญหาเอ็งทำไมจึงง่ายจัง
เขาตอบพลันการเมืองก็เรื่องนี้
เลือกคนดีที่เห็นเป็นความหวัง
พวกไม่ดีอย่าได้ให้เด่นดัง
รวมกำลังรุกร่นคนเลวทราม
เย็นเก็บของใส่หาบเดินกลับบ้าน
การเมืองผ่านสาแหรกการแบกหาม
สู่การค้าข้างทางอย่างงดงาม
เป็นไปตามครรลองคลองเดียวกัน
โสภณ เปียสนิท
39/3 เขาพิทักษ์ หัวหิน ประจวบคีรีขันธ์ 77110
ผมเบื่องานเขียน อาจารย์ครับ...
เรียน อาจารย์ที่เคารพครับ วันนี้ผม "ดอกรัก ดอนตรอ" ขออนุญาตวิจารณ์งานเขียนอาจารย์ สักครั้งครับ งานวรรณกรรมก็ดูดีอยู่ครับ แต่งานเขียนของอาจารย์ลงมากเกินไป จนผมอ่านไม่ทันครับ และนำเสนอมากด้วยครับ...เหตุเป็นเช่นนี้ครับ อื่น ๆ ไม่บกพร่องตรงไหนครับ อยากให้ทยอยทีละน้อย ๆ ครับ จะอ่านได้ทันครับ อื่น ๆ ดีหมดครับ ..........หวังว่าคำวิจารณ์นี้อาจารย์คงรับได้นะครับ ...........สัวสดี
เรียนคุณดอกรัก
คำวิจารณ์รับได้ครับ ต้องขอขอบคุณมาก อ่านไม่ทันไม่เป็นไร
ขอให้แวะกลับมาอ่านทีหลังนะครับ เพราะจะเก็บไว้นานเลยครับ คนไม่เคยมีบล็อกของตัวเอง พอมีก็เลยลืมตัว มันมือไปหน่อย อดอยากมานาน ฮาหน่อยครับพี่น้อง
ขอบคุณนะคะ สำหรับข้อคิดเห็นที่อาจารย์ได้กรุณาแบ่งปัน
เรียนคุณบุศย์รินทร์ จะแรมรัมย์
อยู่บุรีรัมย์หรือเปล่าครับ
ภาพประวัติศาสตร์
เรียนคุณภูสุภา
แน่ เป็นศิษย์มีครูนะนี่ แต่ว่า กำลังเกาศีรษะหรือปวดหัวครับ ฮาหน่อยครับบบบบ
แวะมาทักทายคนดัง....ครับพี่น้อง อิอิ
สวัสดีค่ะท่าน ผศ.
มาร่วมแสดงความยินดีค่ะ เยี่ยมจริงๆค่ะ
ขอบคุณนะครับ
ผ่านมาแวะเยี่ยมชม