บันทึกนึ้หนึ่งตั้งใจจะเขียนตั้งแต่วันที่ 11 สิงหาคม 53 แล้วล่ะค่ะ แต่ยังไม่มีโอกาสได้ลงมือเขียนซักที วันนี้บอกตัวเองว่าต้องเขียนๆๆๆๆ ให้สำเร็จ อิอิ
เริ่มเลยดีกว่านะคะ ใล้วค่ะดูจากชื่อบันทึกแล้วก็ไม่พ้นเกี่ยวข้องกับวันแม่ค่ะ แล้วทำไมหนึ่งถึงเขียนบันทึกนี้ไว้ในบล๊อกการดูแลผู้ป่วยมะเร็งด้วยน้า
เรื่องของเรื่องเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 53 ที่ผ่านมานี้ ทางศูนย์มะเร็งอุดรธานีของเราได้จัดกิจกรรมวันแม่ขึ้นสำหรับผู้ป่วยที่ต้องมารักษาตัวอยู่ที่นี่และญาติผู้ป่วยที่ต้องมาดูแลผู้ป่วยด้วยค่ะ (สำหรับเจ้าหน้าที่ของเราด้วย อันนี้เป็นผลพลอยได้ค่ะอิอิ) ปีนี้เราจัดกิจกรรมขึ้นที่ลานกิจกรรมหน้าตึกสามัญชายเหมือนทุกๆปีค่ะ
ปีนี้น้องโต้งกับน้องปิคเป็นพิธีกร
และมีจิตอาสามาร่วมกิจกรรมด้วยทุกปีค่ะ ^^
ปีนี้หนึ่งไม่ได้ร่วมกิจกรรมด้วยเลยไม่สามารถเล่ารายละเอียดได้ทั้งหมด แต่ที่หนึ่งเก็บตกนำมาเขียนบันทึกครั้งนี้คือผู้ป่วยและลูกชายคู่นี้ค่ะ ^^
 
ผู้ป่วยรายนี้เป็นผู้ป่วยระหว่างฉายแสงค่ะ จะต้องมาตรวจที่ OPDรังสี (ที่หนึ่งทำงานอยู่) สัปดาห์ละครั้ง เมื่อวันที่ 11 ผู้ป่วยรายนี้มาตรวจช้ากว่าผู้ป่วยรายอื่นๆที่อยู่ในตึกเดียวกัน เมื่อผู้ป่วยเดินมาที่ OPDรังสี หนึ่งสังเกตเห็นน้ำตาซึมๆ จมูกแดงๆ หนึ่งเลยสอบถามว่าเป็นอะไรรึเปล่า ผู้ป่วยเลยเล่าให้ฟังว่า เมื่อเช้าไปร่วมกิจกรรมวันแม่มา ปลื้มใจมาก กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
ภาพกิจกรรมวันแม่ค่ะ
ผู้ป่วยบอกว่า "ตั้งแต่ลูกโตมา ยังไม่เคยมีครั้งไหนที่ลูกกราบและกอดแม่เลย ประทับใจตื้นตันใจมากๆๆ"
หนึ่งเลยหันไปถามลูกชายผู้ป่วย(น้ำตาซึมๆมาเหมือนกันค่ะ)ว่ากิจกรรมวันแม่เป็นไง
ลูกชายผู้ป่วยบอกว่า "ดีมากๆ ที่ไม่เคยกราบหรือกอดแม่เป็นเพราะว่าเขิน จริงๆก็อยากทำแต่ไม่กล้า ดีใจที่ได้ร่วมกิจกรรม"
หนึ่งเคยได้ยินบางคนพูดว่า วันแม่มีทำไม เพราะเค้าไม่ได้รักแม่แค่วันเดียว เค้ารักแม่ทุกวัน ไม่เห็นจำเป็นต้องเป็นวันแม่ อะไรประมาณนี้ค่ะ
แต่สำหรับในบางครอบครัว หนึ่งคิดว่า อย่างน้อยวันแม่ ก็เป็นโอกาสอันดีที่จะเป็นจุดเริ่มต้นในการทำสิ่งที่ไม่เคยทำ ไม่กล้าทำ เขิน อาย อะไรประมาณนี้ได้นะคะ ดูอย่างกรณีนี้สิคะ หนึ่งฟังแล้วก็อดตื้นตันใจไปด้วยไม่ได้จริงๆค่ะ ^^ 
แล้วคุณล่ะคะคิดยังไงกับวันแม่ ^^
ขอขอบคุณ
- ผู้ป่วยและญาติทุกท่าน ที่อนุญาตให้นำเรื่องราว รูป มาแบ่งปันค่ะ
-เจ้าหน้าที่ศูนย์มะเร็งอุดรทุกท่านที่ทำให้มีกิจกรรมแบบนี้ขึ้น^^
-ทุกๆท่านที่เข้ามาติดตามอ่านและแสดงความคิดเห็นค่ะ
สุวิญญา
บันทึก 25 สิงหาคม 2553