การศึกษาไทยพัฒนาจริงหรือ ?
อาตมาตั้งหัวข้อเสียใหญ่โต สำหรับท่านผู้รู้ที่เห็นบทความนี้ ก็ขอเชิญแลกเปลี่ยนเรียนรู้ได้นะ เพราะนี่เป็นเพียงข้อคิดเห็นจากผู้ที่เผอิญว่า ได้เกี่ยวข้องกับวงการศึกษามานานนับ ๒๐ กว่าปี ถึงจะไม่ใช่ข้าราชการครูแต่ก็เป็นครูพระสอนศีลธรรม และก็เป็นมาตั้งแต่เขายังไม่มีคำนี้ใช้ในโรงเรียน
นับตั้งแต่บัดนั้นมาจวบจนกระทั่งถึงบัดนี้ผู้เขียนเองก็ยังเห็นสภาพการศึกษาไทยเป็นดั่งเช่นที่ผ่านมา จะเปลี่ยนก็เพียงตัวอาคาร รูปแบบ หลักสูตรอะไรที่ว่ากันอย่างเลิศหรู แม้กระทั่งคำว่า ให้เด็กเป็นศูนย์กลาง ผู้เขียนเองก็ยังเห็นครูส่วนใหญ่ก็ยังสอนแบบเดิม แผนการสอนหรือก็มีกันทั้งนั้นแต่ก็เป็นเพียงแค่แผนอยู่ในแฟ้มวางไว้ให้ดูโก้หรู
เขาบอกว่าจะดูอะไรว่าเกิดมรรคผลแค่ไหนก็ดูที่ผลผลิต ก็ตอนนี้เราก็ดูนักเรียนที่เป็นผลผลิตของนโยบายเลิศหรูทั้งหลายสิ มีแต่ปัญหาให้ต้องตามวิ่งแก้กันเสียจนปวดหัว ศีลธรรมจริยธรรมที่พูดกันมาในปัจจุบัน โรงเรียน ๓ D มีกันสักกี่ดีละ เพราะเหตุใดจึงเป็นอย่างนั้นละ หรือเป็นเพราะเราลืมรากเหง้าของความเป็นไทยไปหรือเปล่าจึงทำให้ยิ่งวิ่งแก้ปัญหา ก็เหมือนยิ่งมีปัญหาอื่นเกิดขึ้นมาอีก หรือเพราะเราแก้ปัญหาไม่ตรงจุด ฉีดยาวัคซีนไม่ตรงกับโรคหรือเปล่า
สรุปสุดท้ายอาตมาว่า การศึกษาไทยยังไม่พัฒนาไปถึงไหน แถมยังถอยหลังไปอีก จะสู้การเรียนในสมัยก่อนได้หรือไม่ที่เด็กไม่ได้เก่งมากมาย แต่เพียบพร้อมด้วยกิริยามารยาท คุณธรรมจริยธรรมมากมี แถมจบ ป. ๔ ยังอ่านออกเขียนได้ดีกว่าเด็กมัธยมสมัยนี้อีก จนชาวบ้านยังเปรียบเทียบกันเลยว่า ป. ๔ แต่ก่อนดีกว่าจบ ป. ๖ ในสมัยนี้ เพราะอ่านก็ไม่ออกเขียนก็ไม่ได้ มารยาทก็หมด คุณธรรมจริยธรรมก็หาย แล้วคุณละคิดว่ายังไง...
